เดินตามรอยอากงอาม่า: กินในแต้จิ๋ว

15 Apr

พอดีมีรูปของกินเยอะพอควร เลยแยกออกมาดีกว่า จริงๆอาหารแต้จิ๋วคนไทยคุ้นเคยอยู่แล้วล่ะ มีกันเกลื่อนเมืองไทย แต่ที่จะให้ดูเป็นของแปลกๆที่เราก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน

อาหารที่ร้านเจ ไม่รู้ประดิษฐ์เองรึป่าว เป็นถั่วเขียวบดผสมชาเขียว แต่มีกลิ่นใบเตย หอมๆอร่อยดี กินเป็นอาหารเลย

ตอนแรกนึกว่าอีหมี่ที่เคยเห็นในเมืองไทย (เป็นหมี่ทอดแบบนี้โรยด้วยแฮม) แต่เป็นขิงทอดค่ะ ผสมน้ำตาลให้หวานๆหน่อย แต่ความเผ็ดของขิงเท่าเดิม กินไม่เยอะมากก็อร่อยดีนะ จิงๆแล้วคนขี้หนาวอย่างเราควรกินเยอะๆ

ได้กินชาอุ่นใส่เฉาก๊วยที่ชิคาโกมา คิดว่าทำแบบนี้เพราะหนาว แต่ที่จีนและฮ่องกง มีเป็นนอร์ม คือเหมือนชานมไข่มุกทุกประการ แต่ไม่ใส่น้ำแข็ง เราชอบแบบนี้ ชานมที่นี่จะมีแวริเอช่งสูงด้วยของมีประโยชน์ (แทนที่จะเป็นเยลลี่เจ็ดสี) เช่น ลูกเดือย ถั่วแดง ถั่วลิสง ก้อนแป้ง บางทีก็ขายน้ำแบบจีนๆ (พวกสมุนไพร่จีน) อยู่ในร้านเดียวกันด้ดวย แต่หนูไม่กินนะ

เสี่ยงหลงเปาแบบฉบับฮกเกี้ยน (แต่มาเปิดร้านในแต้จิ๋ว) ที่นี่จะกินกันเป็นเข่ง.. 1 เข่ง 1 มื้อ รู้สึกจะเข่งละ 8 บาท (40 บาทไทย) ใส่มาซัก 20 ลูกได้ หมายเหตุ เสี่ยวหลงเปามีหลายแบบไปตามเมืองต่างๆ แต่เรายังแยกเป็นแค่ตามขนาด

ตอนเด็กๆเราได้กินบนเข่งเลย เดี๋ยวนี้ต้องเอาออกมาใส่โฟม แต่อีหนุ่มพอใจกับ hygiene ที่ได้จากโฟมมากกว่านะ

Kung Fu Tea

แต้จิ้วเรียก กังฮูเต๊ ก็คือ ชากังฟู (อ่านวิกีได้ ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกเก๋) ทุกบ้านก็ชงชาแบบนี้ไว้รับแขก มีในเขตกวางตุ้งและฮกเกี้ยน เราว่าเก๋กว่าชงชา ญ อีก อิอิ พวกเราโดนอิทธิพลสื่อ ญ มากเกินไป จนไม่รู้เลยว่ากำพืดก็มีชาเก๋ๆ หลังจากกินไปหลายบ้าน ตอนนี้อยากได้เซทชามากๆ จะเอามาฝึกชง ซึ่งการชงชาในแต่ละเมือง เซทชา และวิธีชงก็ไม่เหมือนกันอีก ยังไม่นับชาที่นิยมกินในแต่ละที่อีกนะ เอาของแต้จิ๋วอย่างเดียวละกันนะ ได้กินส่วนใหญ่ที่นี่ (เพราะมีญาติ)​

เริ่มแรกคือ เอาน้ำร้อนราดถ้วยชาและถ้วยชงชาก่อน เป็นการวอร์มถ้วยไปด้วย แล้วอัดใบชาในถ้วยชงชาให้แน่น เทน้ำร้อน ปิดฝาซักครู่ บางทีก็เทน้ำร้อนทับฝาชาด้วย ลวกให้หมด เผยอฝา เทลงถ้วยชา (จีนใต้กินชาถ้วยเล็กๆ) บางทีไม่ต้องปิดฝานานก็เสิฟลงถ้วยเลย บางทีรอซักครู่ น้ำแรกเททิ้ง ทำแบบเดิมอีก น้ำสองกินได้ น้ำสามจะรสชาติดีสุด (คิดเอง) น้ำหลังๆจะแช่น้ำร้อนนานหน่อย พอแต่ละคนกินชาเสร็จ ก็เอากลับไปวางบนแท่น อ้อ น้ำที่ทิ้งจะทิ้งลงบนแท่นแล้วจะไหลลงข้างล่าง ซึ่งมีท่อเดรนลง หรือลงถาดให้เอาออกไปทิ้งเอง เซทเก๋ๆ จะมีฟอร์เซปไม้ ไว้คีบถ้วยชา ไม่ต้องใช้มือจับถ้วยร้อนๆ และดูสเตอไรล์กว่า ก็ทำกระบวนการนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเม้าท์กันจบ หลังๆเรากินเริ่มบอกได้ ว่าชานี้อร่อย พอชมให้เจ้าของบ้านฟัง เค้าบอก ที่เรากินไป 500 g 3000 บาท กรี๊ซซ นี่ไม่ใช่ชาอิมพอร์ทนะคะ (ถ้าเป็นแบรนด์หรูๆยังพอเข้าใจได้) แต่มีของแพงกว่านี้อีกมาก กรี๊ซซ

ปล. ภาษาแต่จิ๋ว เรียก ชงชา ว่า ชงเต๊ (เต๊ แปลว่า ชา) เลยแอบคิดว่าคำว่า ชง มาจากภาษาจีนป่าว

กังฟูชา รูปนี้กินที่เถ่งไฮ่ เป็นเซทที่บ้านที่สุด ตอนเซทสวยๆมัวแต่ตะลึงมองดูเค้าลง ลืมถ่ายรูปเบย แหะๆ

บาร์แต่จิ๋ว

มาเที่ยวบาร์กันบ้าง อีหนุ่มหลอกว่าจะมากินชานม กลายเป็นบาร์เฉยเบย บ้านนอกๆแบบแต้จิ๋วก็มีบาร์เกร๋ๆกะเค้าด้วย มีวัยรุ่นแต่งตัวดี (ดีสำหรับบ้านนอก) มากันมากมาย เราฟังออกแต่แต้จิ๋ว แต่พนักงานคงมาจากเมืองอื่น พูดได้แต่จีนกลาง เราก็บอกพนักงาน พูดแต้จิ๋วได้มั้ย (อารมณ์บอกพนักงานที่พูดกลางอยู่ว่า เว่าลาวได้บ่) พอพูดไม่ได้ เราก็ง่อยสิ ฟังจีนกลางออกงูปลา แต่ก็พาอีหนุ่มได้กินเบียร์สำเร็จ สรุปว่า เก็บตังค์ 200 หยวนแน่ะ (1000 บาท แพงสำหรับที่นี่นะ) แต่สั่งได้ตามชอบในงบนี้ เลยสั่งกับแกล้มจัดเต็มมาก อาจจะมีออปชั่นอื่น แต่พูดมะเปงง่ะ ในร้านบาร์แบบนี้มีชากังฟูด้วยนะเทอ แต่เซทละ 200 กว่าหยวน (เกาะกินตามบ้านญาติต่อไป)

มีร้องเพลงจีน เพราะอยู่นะเทอ ซักพักมีคนมาเล่นแซกโซโฟน ละก็มีนักร้องฟิลิปปินส์มาร้องเพลงฝรั่ง เก๋

สั่ง fruit platter มาขำๆ ไม่คิดว่าจะมีในร้านบาร์ ก็มากันอลังการ เอาเปลือกแตงโมมาทำ มีแอปเปิล มะเฟือง ฝรั่ง มะเขือเทศ แตงโม

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: