พอกะทะ

19 Jan

วันเด็กประจำปีนี้ ได้ทำตัวเปงคนดี นำของจากผู้ใหญ่ใจดี ไปแจกให้เด็กกะเหรี่ยงถึงหมู่บ้านบนดอย

ได้ประกาศไปตั้งแต่แรกแล้วว่า ใครมีของเหลือใช้ ให้ส่งมาบริจาคได้เรย หนูเอาไปให้ถึงมือเด็กกะเหรี่ยงแน่นอน ก็เลยขอเอาหลักฐานมาให้ดูประกอบ พี่ๆที่ดูแลเรื่องนี้ฝากบอกว่า …หมอดี้ ปีหน้าไม่ต้องให้บอก ถึงเวลาส่งของมาเลยนะ ตัวไม่ต้องมาก็ได้…กรี๊ดดดด เอากันง่ายๆอย่างนี้เลยหรอ ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีทุกคนที่ส่งของมา ของเจ้เอเจ้กิ๊กดูจะอลังการงานสร้างสุดละ

งานนี้ ปอง นั่งรถจากกรุงมาถึงที่นี่ พร้อมหอบหิ้วข้าวของจากผู้ใหญ่ใจดีมาอีกหลายถุง (แต่ของปองเอาไปให้อีกแห่ง รอติดตามชม) มีน้องนศพ.จากมอ.อีกสองคน ได้ไปด้วยกัน พร้อมลุยกันทุกคน เย้

งานจัดที่หมู่บ้าน พอกะทะ ไกลอีกแร้ว หมู่บ้านพอกะทะเป็นเจ้าภาพ แต่เด็กๆจากหมู่บ้านใกล้เคียงก็มาร่วมงานด้วย คือ หม่องกั๊วะ กุยเคลอะ กุยต๊ะ และอื่นๆ จัดงานโดย รพ.อุ้มผาง ตชด. (เรียนตัวย่อนี้มาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยติดว่าจะได้เจอ ตำรวจตระเวณชายแดน ทำหน้าที่ทั้งเป็นตำรวจและคุณครูสอนกะเหรี่ยงในร่างเดียว ส่วนใหญ่ขำมากมายกันทุกคน) และ ศูนย์การเรียนรู้ทางไกลแม่ฟ้าหลวง แต่ของที่เอามาส่วนใหญ่จากรพ.กัน

ไปดูรูปกันเถอะ

ปล. ถึงแม้จะให้ของเด็กๆไปแล้ว แต่ยังขาดเงินอยู่ เพราะออกเงินไปซื้อของล่วงหน้าก่อน ถ้ามีผู้ใหญ่ใจดีมีจิตศรัทธา บริจาคเพิ่มเติม หรือเพื่อเป็นเงินทุนสำหรับปีหน้า ก็โอนมาได้เรยที่ ธนาคารออมสิน สาขาอุ้มผาง ชื่อบัญชี เงินบำรุง รพ.อุ้มผาง (กิจกรรมวันเด็กแห่งชาติ) เลขที่ 020054263759 แต่ปองกะลังมีโปรเจคสร้างโลกสวยให้เด็กๆ จะรอบริจาคอันนั้น หรือบริจาคทั้งสองก็ตามศรัทธาฮะ

ทางเข้าหมู่บ้าน ดินแดงๆเช่นนี้แล แต่หนูนั่งในรถ รอด ส่วนขากลับนั่งหลังกะลุยฝุ่น ฝนดันตก รอด นั่งรถเข้าไปประมาณ 2 ชม.

การผจญภัยของหมีน้อย (ของบริจาคจากเจ้เอเจ้กิ๊ก และคณะ ทุกคนที่นี่กรี๊ดกร๊าดมาก อยากดอยเก็บไว้เอง อิอิ)

หมีน้อยแวะเที่ยว

หมีน้อยไปนอนค้างคืนรอในเต๊นท์ฮะ

หมีน้อยนั่งรอเมื่อไหร่เด็กๆจะมา

เย้ มีคนมารับเลี้ยงหมีน้อยแล้ว (น้องคนนี้ดีใจมากตอนที่ได้ และมั่นใจมากว่า คุณน้องจะดูแลหมีน้อยเป็นอย่างดี แต่หมาน้อยอีกตัว ถูกเด็กมอมๆอายุ 5 ขวบรับไปเลี้ยง ไม่อยากจะคิดเร้ยยยยว่าอีก 1 เดือนจะสภาพเป็นยังไง หมาน้อยอาจจะเป็นหิดได้)

กลับมาดูตอนเปิดงาน เข้าแถวเป็นระเบียบเรียนร้อย ควบคุมโดยครูตชด.

เด็กๆมาสอย (ดึง) ดาว (กระดาษ)

ของรางวัล จากสำเพ็ง อิอิ

แบ่งของรางวัลเป็นกลุ่ม สมมติว่าได้เบอร์ 1 ก็ให้เด็กๆไปเลือกเองในกองเบอร์ 1 ว่าอยากได้อันไหน เราว่าดีนะ เด็กๆได้ของที่ตัวเองชอบ แต่เด็กปู้จายบางคนเลือกตุ๊กตาหมี บางคนเลือกกะเป๋าสีจมปู หนูเครียด (จิงๆแล้วอาจจะเพราะว่ามันดูมีราคาได้มั้ง)

อยากเห็นหรือไม่ ว่าเสื้อผ้าของท่าน มาถึงมือกะเหรี่ยงได้อย่างไร พี่ๆเค้าก็จัดๆไว้อย่างดี ให้เด็กๆเข้าแถวอย่างสวยงาม แต่พอถึงเวลา...ทำไมทุกคนออกมาคุ้ยเขี่ยหากินซะขนาดนี้ ???

ของบริจาคจากดร.ปวร หนูขอถือวิสาสะแยกออกมาไม่บริจาค เพราะหลังจากคุ้ยๆดูแล้วกรี๊ดมาก อีนี่บริจาคแต่แบรนด์ ถึงแม้จะเยินในสายตามัน แต่ดูงามมากในสายตากะเหรี่ยง หนูไม่อยากเห็นเชิ้ตปราด้าสีจมปูกลายสภาพเป็นผ้าขี้ริ้ว เด็กห้าหกขวบใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวที่กลายเป็นสีน้ำตาล วิ่งไปมา ดูน่ารักดีนะ

ให้เด็กๆหัดระบายสี มีของรางวัลหลายอันเป็นเซทสีโปสเตอร์ แอบอิจฉาเด็กๆพวกนี้ บางอย่างเด็กๆหนูยังไม่ได้ขนาดนี้เรย ฮือๆ หนูอยากดอยของบริจาค

น่ารักมะ เด็กกะเหรี่ยงส่วนใหญ่ขนตายาวงอน ไม่ต้องพึ่งมาสคาร่าและที่ดัดขนตา

ขวดน้ำเปล่าๆก็เป็นของเล่นได้ กะป๋องโค้กก็เอาไม้มาตีเล่นเป็นฮอกกี้ได้ บางคนก็เอามาโยนขึ้นแล้วตีราวกะเป็นเทนนิส บางคนเอามาเดาะบอลก็มี จินตนาการช่างล้ำลึก

เด็กกะเหรี่ยงที่แท้จิง ต้องเสื้อมอมๆแบบนี้

ชุดประจำชาติ หญิงสาวต้องใส่สีพื้น ดูน่ารักเรียบร้อย ใสซื่อบริสุทธิ์

แล้วนี่มันอารายค้าาาาาา??? การแสดงที่จัดมาทั้งหมด เอาเพลงลูกทุ่งที่โด่งดังในเมืองมาเต้น ไม่มีความกะเหรี่ยงเลยแม้แต่น้อย ท่าเต้นก็อย่างกะหลุดออกมาจากมิวสิควีดีโอ ราวกะโคโยตี้ก็ไม่ปาน การแสดงเซทนี้แรงสุด เป็นแค่เด็กป.4 เท่านั้น แต่เต้นกันได้ใจมาก หนูเครียด แอบอยากเดินไปด่าครูตชด.ที่สอนด้วย (คิดอีกที ก็ไม่มีคุณครูหัวโบราณยอมเข้าไปสอนในพื้นที่แบบนี้ด้วยสิ)

เอารูปผู้ใหญ่มาให้ดูบ้าง ผมเท่มะล่า

สภาพตอนเลิกงาน เอาลูกโป่งที่เป่าไว้มาแจก เด็กๆวิ่งมาเหยียบแตกราวกับเหยียบลูกโป่งอย่างเมามัน เสียงดังอย่างกะจุดประทัดหลังเชงเม้งเรย

ลูกโป่งที่เอาไปตกแต่งเวทีมันก็ปีนขึ้นไปเก็บมาเล่นอย่างสนุกสนาน

สุขศาลา หรือ มินิสถานีอนามัย สาขาจากรพ. เป็นฐานของเราฮะ

นี่เป็นห้องสมุด

รูปวิวขากลับ ดอยสามหมื่น งามมะๆๆ

ข้อสรุปที่ได้จากการจัดงานนี้

  • คราวหลังจะเน้นของใช้ระดับชาวบ้านไปบริจาตให้มากขึ้น เพราะของบางอย่าง ไม่รู้เด็กๆจะรู้มั้ยว่าเอาไปทำอะไร เช่น ลูกดิ่ง ฟริสบี้ กะเป๋าตังหลุยปอม หรืออาจจะต้องแบ่งกลุ่มอายุกันใหม่ เพราะพวกเด็กโตมันพอเข้าใจนะ
  • ถ้าเป็นไปได้ จะให้รพ.ไปบอกให้จัดการแสดงเป็น การแสดงพื้นเมือง หนูไม่อยากดูเด็กป. 4 เต้นโคโยตี้ บางทีคิดเหมือนกันว่า ความเป็นเมืองจะเข้าไปหาเค้ามากเกินไปมั้ย โดยผ่านดาวเทียม ที่เราหวังว่าจะเข้าไปเป็นความรู้ให้แก่เค้า
  • เด็กๆหลายคนร้าย เวลาสอยดาว จะเขียนดาวที่แขนไว้ ว่าสอยแล้ว มันก็กลับมาสอยใหม่ เปลี่ยนแขนให้เขียน บางคนดาวสองดวงเห็นๆ ก็ยังกลับมา บางคนใส่ที่คาดผมที่ได้จากซุ้มสอยดาวกลับมาต่อแถวใหม่ก็มี หนูละกลุ้ม หนูๆตัวกะเปี๊ยกเอง ทำไมทำแบบนี้คะ แต่เราก็สรุปกันแล้วว่า ถ้าคุณครูดี เด็กๆก็จะดีนะ (อีปองเลยอยากกลับมาโลกสวย เป็นคุณครูสอนเด็กๆบนดอย)
  • แต่ก็ดีใจนะ ที่เห็นเด็กๆดีใจเวลาได้ของ มองอีกแง่ว่า เค้าได้ของอย่างนี้นานๆที เค้าไม่มีห้างสรรพสินค้าที่ไปร้องจะเอาๆๆกะพ่อแม่ ได้อย่างนี้บ้าง ก็คงไม่แย่นัก
  • ปีหน้ามีอีก คงเปลี่ยนหมู่บ้านไปเรื่อยๆ ใครใคร่มาก็ติดต่อมาได้เรย

3 Responses to “พอกะทะ”

  1. benz January 20, 2012 at 7:51 pm #

    ดีดี้….เราว่าจะไปที่นุกะโทวะ วันที่ 6-8 เมย. พอดีเจ้าหน้าที่ในรพ. เค้าจะไปออกค่ายอาสา ช่วงนั้นดีดี้อยู่อุ้งผางหรือเปล่า

    • DeeDee January 31, 2012 at 7:53 am #

      มันคือทีไหนวะ อยู่มาตั้งนานไม่เคยได้ยิน เราไม่อยู่แล้วตอนนั้นอะ

Trackbacks/Pingbacks

  1. ยะโม่คี « Simple & Clean - January 21, 2012

    […] แต่ของที่เตรียมไป พอกะทะ ก็เยอะมากแล้ว […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: