Music & I: no. 1

8 Sep

ว่าจะเขียนเรื่องเพลงที่เราฟังๆอยู่มาตั้งนานละ แล้วก็ลืม จนเลิกฟังเพลงเจ๊ทนั้นไปแล้วได้เจ๊ทใหม่ ก็ยังลืมอยู่ดี พอดีวันนี้นึกได้ ก็เลยว่าจะเขียนเรื่อยๆดีกว่า เพราะเราจะออบเซสเพลงบางเจ๊ทเป็นช่วงๆ ถึงแม้จะมีการกลับไปฟังใหม่ แต่จะไม่ออบเซสเท่าเดิม เราจะไม่รีวิวเพลงลงรายละเอียดอะไรทั้งสิ้น เพราะเราไม่มีความรู้ด้านดนตรีแต่อย่างใด เวลาอ่านที่เค้าวิจารณ์กันก็อ่านไม่รู้เรื่องด้วย แต่คงเป็นความเห็นส่วนตัวล้วนๆว่าชอบไม่ชอบ

Dangerous TATA เพิ่งได้ทาทามา ส่งตรงจากเมืองไทย (โดยอีปุ้ม) เราก็แจกจ่ายไปแล้ว (ใครที่อยู่เมืองนอกแล้วอยากได้ ก็บอกนะ แต่ถ้าอยู่เมืองไทยก็ไปซื้ัอซะ) อัลบั้มนี้ก็อินเตอร์ใช้ได้ หลังจากไปอินเตอร์จริงๆมาแล้ว อินเตอร์ยังไงน่ะเหรอ ก็ร้องไทยคำอังกิดคำ เสียงทาทาก็เปลี่ยนไป จะเห็นได้ชัดจากเพลงที่มีการร้องอังกิดมากๆ เพราะเวลาคนเราร้องเพลงฝรั่งกับเพลงไทย การออกเสียงมันจะต่างกันนะ รู้สึกกันมั้ย พอทาทาร้องเพลงไหนที่อังกิดมากๆ พอร้องท่อนภาษาไทยปุ๊บ จะเสียงอีกแบบไปเลย ซึ่งเราก็ไม่ได้ชอบหรือไม่ชอบ แต่รู้สึกว่าแปลกดี (มีลิเดียอีกคนที่เราว่าเธอทำเสียงแบบอินเตอร์ๆมันทั้งเพลง อาจจะมีคนอื่นอีก แต่เราไม่รู้) และทำให้ตอนนี้อยากร้องเกะมากๆ เพลง ยอม ที่ตอนนี้เป็น talk of the town อยู่ ตอนแรกฟัง เราไม่ชอบ เพราะชอบแบบที่ นภ พรชำนิ ร้องมากกว่า แต่ฟังไปฟังมา มันก็เพราะดีนะ เพราะในแบบทาทา พวกเพลงเร็วๆหลายเพลงก็ดีทีเดียว ดนตรีดี และไม่ได้สักแต่ฟีท (featuring) ไปเรื่อย เพราะเราว่ามันลงตัวทีเดียว เมื่อเทียบกับเพลงไทยอื่นๆที่ฮิทฟีทกัน แต่เพลงที่ทาทาร้องกับนภ อันนั้นไม่ประทับจิตอ่ะ เสียงมาคนละแนวเลย จาก 10 เพลง เราชอบไป 8 ก็เกือบทั้งอัลบั้มนะเนี่ย อีกเพลงที่ไม่ชอบก็ dangerous น่ะแหละ เอาไทเทเนียมออกไปได้มั้ย เราไม่เคยฟังไทเทมาก่อน แต่ฟังแค่นี้ก็ไม่ประทับจิตแล้วฮ่ะ ส่วนมิวสิควิดีโอ ถึงจะอยู่ญี่ปุ่น แต่ก็ดูหมดแล้ว ในจอเล็กๆกระตุกๆ เพลงยอม เราดูแล้วเฉยมาก แค่ทาทาไม่แรดเท่าไหร่เลย เจ๊เบียบนี่ก็ไร้สติเนอะ แค่นี้ก็ต้องแบน แต่ในพันทิพก็วิจารณ์กันเละเทะอยู่ ว่าเป็นเยี่ยงอย่างให้อยู่กินก่อนแต่งงาน รวมๆแล้วช่วงนี้ออบเซสอัลบั้มนี้มากๆ เวลาไปแลบ คุณครูก็เปิดอีก ยิ่งออบเซสหนัก

ต่อไปเป็นวงญี่ปุ่น ซึ่งไม่ดังในเมืองไทยเลย แต่ดังมากที่ญี่ปุ่น อย่าเพิ่งอิกนอร์ว่าเพลงญี่ปุ่นนะ ลองอ่านดูก่อน

Def Tech เป็นวงญี่ปุ่นวงแรกที่เราฟังออกได้มากขนาดนี้ เป็นคนญี่ปุ่นกับฮาวายซึ่งเป็นฝรั่งจริงๆ และสำเนียงอังกฤษดีมากๆ เนื้อเพลงก็มีอังกฤษเยอะมากๆ เลยฟังออกไง ปกติก็มีเพลงที่ภาษาอังกฤษปนเยอะแยะ แต่สำเนียงญี่ปุ่นเหลือเกิน (แม้แต่อูตาดะบางเพลง) แนวเพลงเป็น ฮิบฮอบผสมเรกเก้ เผอิญอีสองคนนี้ชอบเซิร์ฟฟิ่ง (surfing) เนื้อหาเพลงก็ออกแนวๆนั้น ดนตรีก็แนวๆนั้น ซึ่งเป็นอะไรที่ฟังครั้งเดียว (จากรายการทีวี) ก็ติดหูทันที เราก็ไปโหลดมาทั้งอัลบั้มเรียบร้อยแล้ว ซึ่งมีสองอัลบั้มย่อย เราก็ได้ไปซื้อ 1 ใน 2 สองนั้นมาด้วย เพราะมันแถมดีวีดี และราคาก็โอ ตอนนี้ก็ดังที่ญี่ปุ่นทีเดียว สังเกตได้จาก Oricon chart (แต่ตอนนี้ตกแล้วล่ะ) กับใน Japan Itunes Music Store อันดับสูงคามานานอยู่ ถ้ากลับเมืองไทยไปยังชอบอยู่ อาจจะไปซื้ออัลบั้มเต็มอีกที (มันถูกกว่าที่นี่) ตอนนี้ก็ฟังแบบโหลดไปก่อน

m-flo ก่อนหน้านี้มีสามคน ชายสอง หญิงหนึ่ง แอบให้ฟีว black eye peas แต่วงนี้มีนานแล้ว และเสียงผู้หญิง (Lisa) จะออกหวานๆมากกว่า เป็นแนวฮิบฮอบ แต่ปัจจุบันเหลือผู้ชายสองคน เพราะลิซ่าแยกทำอัลบั้มเดี่ยว เราก็ไม่ได้ติดตามอีก เพราะที่ชอบจริงๆ ก็เพราะเสียงลิซ่า แต่จากอัลบั้มล่าสุด เห็นว่ามีฟีทมากมาย เลยคิดว่าต้องดีแน่นอน พอเชคราคาใน Itunes Store (จะ purchase ไม่โหลดหรือเช่า) ก็ 2400 เยน (1000 บาท) ถ้าซื้อซีดีจริงๆ 3200 เยน จบข่าว ไม่ซ้งไม่ซื้อแล้ว นั่งโหลดเหมือนเดิม ทั้งอัลบั้ม ก็ประทับจิตอีกแล้วฮ่ะ มีลิซ่ากลับมาฟีทด้วย 1 เพลง และเพลงฟีทๆที่เหลือ ก็เพราะทีเดียว เราว่าถ้าฮิบฮอบเสียงผู้ชายแล้วร้องคอรัสเสียงผู้หญิงตามสูตรสำเร็จ แค่นี้เราก็ชอบแล้วล่ะ (แต่ไม่ได้หมายความว่าต้องชอบแต่เพลงแบบนี้ และเพลงแบบนี้เราก็ไม่ได้ชอบเสมอไป) ท่อนอังกิดก็ร้องกันชัดมั่กๆ ฟังไม่ติดหูมากแบบเดฟเทค แต่ฟังแล้วรู้สึกอยากแดนซ์

Rip Slyme ฮิบฮอบอีกแล้ว เป็นผู้ชายหมด กี่คนไม่รู้ ออกมาหลายอัลบั้มแล้ว ดังด้วย พอดีเห้นออกใหม่ ก็ไปโง่โหลดมาทั้งอัลบั้มอีก ปะกิสว่าเป็นรวมเพลง ซึ่งเราก็มีไปบ้างแล้ว แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะควรมีเป็นอัลบั้ม ฟังแล้วก็พยายามคิดว่าทำไมฮิบฮอบญี่ปุ่นถึงต่างกะของเมกา ต่างจริงๆนะ ฟังแล้วรู้เลย อย่างของไทย เช่น ไทเท จะออกเมกามากๆ (โจอี้บอยจะไทยแลนด์ดี ชอบ) หรืออย่าง หวังลี่หง (Wang Lee Hom) ก็เหมือนกัน (แต่ถ้า เจย์ โจว ก็เป็นสไตล์เจย์จริงๆ) แต่ยของญี่ปุ่นเท่าที่เราฟังยังหาแบบนั้นไม่ค่อยได้ หรือเพราะไม่ค่อยได้ฟังเยอะเท่าไหร่ (หรือไม่ก็ไบแอสคิดไปเอง) อันนี้สำเนียงอังกิดห่วย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น พวก synthesizer เยอะดีจนน่าจะเป็นจุดเด่นอย่างนึง และถ้าเทียบกับ exile หรือ ketsumeishi ที่พรสรรส่งมาให้ ก็ยังไม่ชอบเท่า (ก็ชอบระดับนึง และสองอันนี้ก็ดังมากเช่นกัน) คงเพราะสองอันนี้ออกป๊อบมากกว่ามั้ง ดนตรีไม่ใช่ฟีวมาก

ทั้ง 3 อัลบั้มญี่ปุ่นนี่ จะเป็นแบบฮิบฮอบสนุกสนานร่าเริงสุดขีด ไม่หนืดเลย ถ้าฟังเวลาเดินถนนนี่ อยากแดนซ์มาก ไม่แนะนำเวลากำลังเศร้าหรืออารมณ์อยากเย็น

Don’t Cha ของ The Pussycat Dolls เป็นเพลงป๊อบบับเบิลกัมไร้สติ (ตามที่ปวรเรียก) หลังจากโหลดมิวสิคมาดู ถึงรู้ว่ามีสมาชิกมากมาย แต่ร้องจริงๆอยู่แค่คนเดียว ที่เหลือร้องคอรัสเป็นตัวประกอบ ประมาณว่าเอามาขายตัวอย่างเดียว (หน้าตาก็ขายไม่ค่อยได้) เสียงคนร้องนำก็งั้นๆ มิวสิคก็เอ๊กซ์ๆตามสูตร แต่…ก็ออบเซสฟังอีกเช่นกัน ทำไมล่ะ ไม่เข้าใจตัวเอง

เอาล่ะ พอดีกว่า มีเจ๊ทใหม่ให้ออบเซสแล้วจะมาเล่าอีก

Categories: , ,

4 Responses to “Music & I: no. 1”

  1. พรสรร/ポンサン/Pornsan/펀산 September 9, 2005 at 9:16 pm #

    EXILE ฮิบฮอบตรงไหน

    เราก็ยังเรคคอมเมนต์ Ketsumeishi มากกว่าว่ะ เพราะเนื้อดีกว่านะ เราว่า

  2. DeeDee September 9, 2005 at 9:23 pm #

    เราฟังเนื้อออกที่ไหน แล้วอย่างกะเพลงไทยเราฟังเนื้ออย่างงั้นแหละ

  3. Catfish September 10, 2005 at 9:42 pm #

    don’t cha ที่เมืองไทยก็ดังใช้ได้นะ(เราว่าไม่เห็นมันจะเพราะเลย เราชอบ baby one more time มากกว่าหว่ะ)เห็นว่าติดbillboardอันดับ2นิ ไม่รู้ตกลงมาหรือยัง แพ้we belong togetherน่ะ
    ทาทาไม่ฟังหว่ะ ไม่ชอบคนร้องเป็นการส่วนตัว เลยไม่ฟังเพลงซะงั้น อิอิ แต่เห็นเค้าว่ากันว่า เพลงช้าsheร้องเพราะนิ เดี๋ยวไว้ไปหาฟังบ้างดีกว่า (ยังคิดถึงอัลบั้มแรกของทาทาอยู่นะ เพราะทุกเพลงเลยอ่ะ)
    ลีเดีย ศิลปินอาร์เอส(ที่ไม่ค่อยจะเป็นอาร์เอสแบบดั้งเดิมเรย เอกวุฒิคงไม่ชอบ หึหึ)เราชอบเพลงช้าเพลงเดียว ว่างแล้วช่วยโทรกลับ producer(ปอนด์ ธนา ลวะสุต เคยอยู่แกรมมี่มาก่อน)ทำดนตรีออกมาได้เพราะมาก แต่รำคาญเสียงคนร้องเป็นที่สุด แม่งทำเสียงยังกะเป็นหวัดทั้งปีทั้งชาติ ไม่ว่างจริงๆ กลายเป็น ม่ายว่าง งึ ชิง ชิง และคำอื่นๆอีกมากมายที่เธอออกเสียงฝาหรั่งจ๋ามากๆจนฟังแล้วหงุดหงิดๆ (คือแอบอิจฉาคนร้องที่สวยน่ะ หึหึ)

  4. DeeDee September 12, 2005 at 8:39 am #

    baby one more time ไม่แรด ไม่ชอบ ตอนนี้ชนะ we belong แต่แพ้ shake it off (ยังไงๆมารายห์ก็ต้องแรงค์สูงกว่า)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: