จิงๆแล้วช่วงนี้เป็นเทศกาลหยอดวัคซีนโปลิโอทั่วประเทศ รพ.ก็เลยมีโปรแกรมไปหยอดวัคซีนที่ยะโม่คีพอดี เราก็เลยขอเกาะไปแจกของเด็กๆด้วย ซึ่งของบางอย่างก็เยอะพอแจกทุกคนอย่างเท่าเทียม บางอย่างที่ไม่เท่าเทียมก็ให้จับฉลากเอา เด็กตัวจิ๋วๆนี่หอบของกันเต็มไม้เต็มมือเลย

ทางเข้าหมู่บ้าน

รร.ชุมชนบ้านอุ้มผาง มีหลายสาขาตามหมู่บ้าน อันนี้ก็เป็นสาขายะโม่คี เป็นโรงเรียนที่มีอาคารเดียว แต่สอนตั้งแต่อนุบาลถึง ป.6 ห้องเรียนก็ไม่ได้พอหรอกนะ อาศัยเอาผ้ากั้นห้องแบ่งครึ่งชั้นมั่ง เสียงตีกันวุ่นวาย แบ่งบางส่วนไปเรียนในห้องสมุดมั่ง รวมๆแล้วมีเด็กนักเรียนทั้งหมด 60 คน เหมือนจะดูอยู่ได้อย่างมีความสุข แต่ก็มีคุณครูอยู่ไม่กี่คน เงินเดือนก็เล็กน้อย (หลักร้อย) คุณครูก็จะสอนหนังสือ และทำกับข้าวให้เด็กกิน โดยลงไปจ่ายตลาดทุกเช้า มีโรงอาหารให้เด็กๆ แต่หลังคามีรู หน้าฝนก็เลยใช้การไม่ได้

หน้าโรงเรียน

ขนของทั้งบริจาคทั้งซื้อ ใส่ท้ายรถโฟร์วีลมาตามเคย

นี่คือเด็กนักเรียนทั้งหมดของโรงเรียน

ไปถึงก็หยอดวัคซีนก่อน หยอดเฉพาะเด็กเล็กตามอายุที่ต้องหยอด

หยอดเสร็จก็ไหว้ตามมารยาท เราชอบเด็กๆที่นี่นะ ดูน่ารักเรียบร้อยดี คงเพราะคุณครูสอนดีด้วย (ที่พอกะทะก็น่ารักนะ แต่เด็กแว้นก็มี)

ต่อมาก็ตั้งโต๊ะแจกของ มีทั้งเสื้อยืด รองเท้าแตะมือหนึ่ง ตุ๊กตามือสอง ยางลบดินสอ ขนมนมเนย

เด็กๆได้ของแจก น้องผู้ชายข้างหลังโชคดีจับฉลากได้ตุ๊กตาเกโระปิ๊ อิอิ

ซื้อนมมาแจก แถมยางลบ กบเหลาดินสอ

ไปเดินเล่นรอบโรงเรียนกัน

ห้องเรียน มีระฆังหน้าห้องด้วย

ห้องเรียนที่บางทีต้องแบ่งครึ่งชั้นด้วยผ้ากั้น

ตารางเวร แต่จะให้ดูชื่อเด็กๆ จิงๆก็กะเหรี่ยง แต่มีทั้งชื่อไทยมั่ง กะเหรี่ยงมั่ง ปนกัน

โรงอาหารโทรมๆ

ให้ดูรูรั่วบนหลังคา ซึ่งมีมากมาย ปองกะลังพยายามโลกสวย หาทางกลับมาสร้างโรงเรียนให้เด็กๆ ถ้าโครงการเป็นรูปเป็นร่างได้ จะแจ้งให้ผู้ใหญ่ใจดีมาร่วมด้วยช่วยกันฮะ

แปลงผัก เน้นปลูกผักกวางตุ้ง และไรอีกหว่า เอามาทำกับข้าว ปลูกโดยเด็กๆ แต่ความเป็นจิงก็ปลูกไม่ค่อยขึ้นกัน ต้องลงไปซื้อผักมาทำอาหารอยู่ดี

เด็กๆช่วยกันขนขยะไปทิ้ง ตัวกะเปี๊ยกเดียว

มีโรงเลี้ยงไก่ในโรงเรียนด้วย

มีไก่จิงๆนะ

เดินต่อมาตรงศูนย์เลี้ยงเด็กเล็ก คุณครูกะลังเล่านิทานให้เด็กฟัง ปองอยากโลกสวยมาเป็นคุณครูกะเค้าบ้าง

แปรงสีฟันประจำตัว นึกถึงตอนพวกเราเด็กๆจังเนอะ คุณครูบอกว่าจะบริจาคแปรงสีฟันยาสีฟันให้ก็ดีนะ

เดินดูบ้านในหมู่บ้าน บ้านนี้แอบดูรวย มีรถอีต๊อกเป็นของตัวเอง

มีคุณยายเฝ้าบ้านอยู่ นั่งทอเสื้อรึป่าวหว่า เราคุยกันไม่รู้เรื่องง่ะ

วิวหลังบ้าน ถ้าบ้านไม่เป็นกระต๊อบ วิวแถวนี้จะบอกว่าเป็นเมืองนอกก็พอได้นะ เป็นต้นไม้พ่อแม่ลูก อิอิ

เปะเดิน...ชีวิตหยุดเวลาที่อุ้มผาง

จบไปอีกหนึ่งหมู่บ้าน อยากให้หมู่บ้านแถวนี้หยุดเวลาแบบนี้ตลอดไป แค่มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่รักษาความสงบ ความน่ารักไว้แบบนี้ ตามประสาชนชาติกะเหรี่ยงที่ไม่ค่อยไปตบตีกะใคร

ขอแทรกเล่าเคสนิดนึง พอดีมีเด็กคลอดที่บ้าน (เด็กแถวนี้คลอดที่บ้านเป็นเรื่องปกติ แล้วก็ใช้ไม้ไผ่ตัดสายสะดือ โอกาสติดเชื้อสูงมาก) แล้วท้องอืดมาก สงสัยติดเชื้อนี่แหละ ให้ยาอะไรไปเรียบร้อย อยู่ดีๆตอนเช้ามืดแม่มาบอกว่าแน่นิ่ง ก็ปั๊มๆๆๆ จนดูไม่น่ารอด เลยไปบอกแม่ว่าให้ปล่อยนะ แม่ก็โอเค เก็บกะเป๋ากลับบ้านเรย ลูกก็ไม่เอากลับ เพราะไม่รู้จะเอาไปทำอะไร แต่จะไปว่าเค้าว่าทำไมทำกะลูกแบบนี้ ก็คงจะไม่ถูกซักทีเดียว เพราะเราใส่ความคิดชาวเมืองลงไป ในสายตาเค้า ลูกผลิตใหม่ก็ได้ เลี้ยงดูกันแบบทิ้งขว้าง คลุกดินคลุกทรายไม่เคยไปสนใจ ลูกตายก็ไม่เป็นไร เหลืออีกห้าหกคนรออยู่ที่บ้าน แต่เราก็แอบเคืองอะนะ แต่ก็คงต้องทำใจในวิถีชีวิตของเค้า

ได้ประกาศไปตั้งแต่แรกแล้วว่า ใครมีของเหลือใช้ ให้ส่งมาบริจาคได้เรย หนูเอาไปให้ถึงมือเด็กกะเหรี่ยงแน่นอน ก็เลยขอเอาหลักฐานมาให้ดูประกอบ พี่ๆที่ดูแลเรื่องนี้ฝากบอกว่า …หมอดี้ ปีหน้าไม่ต้องให้บอก ถึงเวลาส่งของมาเลยนะ ตัวไม่ต้องมาก็ได้…กรี๊ดดดด เอากันง่ายๆอย่างนี้เลยหรอ ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีทุกคนที่ส่งของมา ของเจ้เอเจ้กิ๊กดูจะอลังการงานสร้างสุดละ

งานนี้ ปอง นั่งรถจากกรุงมาถึงที่นี่ พร้อมหอบหิ้วข้าวของจากผู้ใหญ่ใจดีมาอีกหลายถุง (แต่ของปองเอาไปให้อีกแห่ง รอติดตามชม) มีน้องนศพ.จากมอ.อีกสองคน ได้ไปด้วยกัน พร้อมลุยกันทุกคน เย้

งานจัดที่หมู่บ้าน พอกะทะ ไกลอีกแร้ว หมู่บ้านพอกะทะเป็นเจ้าภาพ แต่เด็กๆจากหมู่บ้านใกล้เคียงก็มาร่วมงานด้วย คือ หม่องกั๊วะ กุยเคลอะ กุยต๊ะ และอื่นๆ จัดงานโดย รพ.อุ้มผาง ตชด. (เรียนตัวย่อนี้มาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยติดว่าจะได้เจอ ตำรวจตระเวณชายแดน ทำหน้าที่ทั้งเป็นตำรวจและคุณครูสอนกะเหรี่ยงในร่างเดียว ส่วนใหญ่ขำมากมายกันทุกคน) และ ศูนย์การเรียนรู้ทางไกลแม่ฟ้าหลวง แต่ของที่เอามาส่วนใหญ่จากรพ.กัน

ไปดูรูปกันเถอะ

ปล. ถึงแม้จะให้ของเด็กๆไปแล้ว แต่ยังขาดเงินอยู่ เพราะออกเงินไปซื้อของล่วงหน้าก่อน ถ้ามีผู้ใหญ่ใจดีมีจิตศรัทธา บริจาคเพิ่มเติม หรือเพื่อเป็นเงินทุนสำหรับปีหน้า ก็โอนมาได้เรยที่ ธนาคารออมสิน สาขาอุ้มผาง ชื่อบัญชี เงินบำรุง รพ.อุ้มผาง (กิจกรรมวันเด็กแห่งชาติ) เลขที่ 020054263759 แต่ปองกะลังมีโปรเจคสร้างโลกสวยให้เด็กๆ จะรอบริจาคอันนั้น หรือบริจาคทั้งสองก็ตามศรัทธาฮะ

ทางเข้าหมู่บ้าน ดินแดงๆเช่นนี้แล แต่หนูนั่งในรถ รอด ส่วนขากลับนั่งหลังกะลุยฝุ่น ฝนดันตก รอด นั่งรถเข้าไปประมาณ 2 ชม.

การผจญภัยของหมีน้อย (ของบริจาคจากเจ้เอเจ้กิ๊ก และคณะ ทุกคนที่นี่กรี๊ดกร๊าดมาก อยากดอยเก็บไว้เอง อิอิ)

หมีน้อยแวะเที่ยว

หมีน้อยไปนอนค้างคืนรอในเต๊นท์ฮะ

หมีน้อยนั่งรอเมื่อไหร่เด็กๆจะมา

เย้ มีคนมารับเลี้ยงหมีน้อยแล้ว (น้องคนนี้ดีใจมากตอนที่ได้ และมั่นใจมากว่า คุณน้องจะดูแลหมีน้อยเป็นอย่างดี แต่หมาน้อยอีกตัว ถูกเด็กมอมๆอายุ 5 ขวบรับไปเลี้ยง ไม่อยากจะคิดเร้ยยยยว่าอีก 1 เดือนจะสภาพเป็นยังไง หมาน้อยอาจจะเป็นหิดได้)

กลับมาดูตอนเปิดงาน เข้าแถวเป็นระเบียบเรียนร้อย ควบคุมโดยครูตชด.

เด็กๆมาสอย (ดึง) ดาว (กระดาษ)

ของรางวัล จากสำเพ็ง อิอิ

แบ่งของรางวัลเป็นกลุ่ม สมมติว่าได้เบอร์ 1 ก็ให้เด็กๆไปเลือกเองในกองเบอร์ 1 ว่าอยากได้อันไหน เราว่าดีนะ เด็กๆได้ของที่ตัวเองชอบ แต่เด็กปู้จายบางคนเลือกตุ๊กตาหมี บางคนเลือกกะเป๋าสีจมปู หนูเครียด (จิงๆแล้วอาจจะเพราะว่ามันดูมีราคาได้มั้ง)

อยากเห็นหรือไม่ ว่าเสื้อผ้าของท่าน มาถึงมือกะเหรี่ยงได้อย่างไร พี่ๆเค้าก็จัดๆไว้อย่างดี ให้เด็กๆเข้าแถวอย่างสวยงาม แต่พอถึงเวลา...ทำไมทุกคนออกมาคุ้ยเขี่ยหากินซะขนาดนี้ ???

ของบริจาคจากดร.ปวร หนูขอถือวิสาสะแยกออกมาไม่บริจาค เพราะหลังจากคุ้ยๆดูแล้วกรี๊ดมาก อีนี่บริจาคแต่แบรนด์ ถึงแม้จะเยินในสายตามัน แต่ดูงามมากในสายตากะเหรี่ยง หนูไม่อยากเห็นเชิ้ตปราด้าสีจมปูกลายสภาพเป็นผ้าขี้ริ้ว เด็กห้าหกขวบใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวที่กลายเป็นสีน้ำตาล วิ่งไปมา ดูน่ารักดีนะ

ให้เด็กๆหัดระบายสี มีของรางวัลหลายอันเป็นเซทสีโปสเตอร์ แอบอิจฉาเด็กๆพวกนี้ บางอย่างเด็กๆหนูยังไม่ได้ขนาดนี้เรย ฮือๆ หนูอยากดอยของบริจาค

น่ารักมะ เด็กกะเหรี่ยงส่วนใหญ่ขนตายาวงอน ไม่ต้องพึ่งมาสคาร่าและที่ดัดขนตา

ขวดน้ำเปล่าๆก็เป็นของเล่นได้ กะป๋องโค้กก็เอาไม้มาตีเล่นเป็นฮอกกี้ได้ บางคนก็เอามาโยนขึ้นแล้วตีราวกะเป็นเทนนิส บางคนเอามาเดาะบอลก็มี จินตนาการช่างล้ำลึก

เด็กกะเหรี่ยงที่แท้จิง ต้องเสื้อมอมๆแบบนี้

ชุดประจำชาติ หญิงสาวต้องใส่สีพื้น ดูน่ารักเรียบร้อย ใสซื่อบริสุทธิ์

แล้วนี่มันอารายค้าาาาาา??? การแสดงที่จัดมาทั้งหมด เอาเพลงลูกทุ่งที่โด่งดังในเมืองมาเต้น ไม่มีความกะเหรี่ยงเลยแม้แต่น้อย ท่าเต้นก็อย่างกะหลุดออกมาจากมิวสิควีดีโอ ราวกะโคโยตี้ก็ไม่ปาน การแสดงเซทนี้แรงสุด เป็นแค่เด็กป.4 เท่านั้น แต่เต้นกันได้ใจมาก หนูเครียด แอบอยากเดินไปด่าครูตชด.ที่สอนด้วย (คิดอีกที ก็ไม่มีคุณครูหัวโบราณยอมเข้าไปสอนในพื้นที่แบบนี้ด้วยสิ)

เอารูปผู้ใหญ่มาให้ดูบ้าง ผมเท่มะล่า

สภาพตอนเลิกงาน เอาลูกโป่งที่เป่าไว้มาแจก เด็กๆวิ่งมาเหยียบแตกราวกับเหยียบลูกโป่งอย่างเมามัน เสียงดังอย่างกะจุดประทัดหลังเชงเม้งเรย

ลูกโป่งที่เอาไปตกแต่งเวทีมันก็ปีนขึ้นไปเก็บมาเล่นอย่างสนุกสนาน

สุขศาลา หรือ มินิสถานีอนามัย สาขาจากรพ. เป็นฐานของเราฮะ

นี่เป็นห้องสมุด

รูปวิวขากลับ ดอยสามหมื่น งามมะๆๆ

ข้อสรุปที่ได้จากการจัดงานนี้

• คราวหลังจะเน้นของใช้ระดับชาวบ้านไปบริจาตให้มากขึ้น เพราะของบางอย่าง ไม่รู้เด็กๆจะรู้มั้ยว่าเอาไปทำอะไร เช่น ลูกดิ่ง ฟริสบี้ กะเป๋าตังหลุยปอม หรืออาจจะต้องแบ่งกลุ่มอายุกันใหม่ เพราะพวกเด็กโตมันพอเข้าใจนะ
• ถ้าเป็นไปได้ จะให้รพ.ไปบอกให้จัดการแสดงเป็น การแสดงพื้นเมือง หนูไม่อยากดูเด็กป. 4 เต้นโคโยตี้ บางทีคิดเหมือนกันว่า ความเป็นเมืองจะเข้าไปหาเค้ามากเกินไปมั้ย โดยผ่านดาวเทียม ที่เราหวังว่าจะเข้าไปเป็นความรู้ให้แก่เค้า
• เด็กๆหลายคนร้าย เวลาสอยดาว จะเขียนดาวที่แขนไว้ ว่าสอยแล้ว มันก็กลับมาสอยใหม่ เปลี่ยนแขนให้เขียน บางคนดาวสองดวงเห็นๆ ก็ยังกลับมา บางคนใส่ที่คาดผมที่ได้จากซุ้มสอยดาวกลับมาต่อแถวใหม่ก็มี หนูละกลุ้ม หนูๆตัวกะเปี๊ยกเอง ทำไมทำแบบนี้คะ แต่เราก็สรุปกันแล้วว่า ถ้าคุณครูดี เด็กๆก็จะดีนะ (อีปองเลยอยากกลับมาโลกสวย เป็นคุณครูสอนเด็กๆบนดอย)
• แต่ก็ดีใจนะ ที่เห็นเด็กๆดีใจเวลาได้ของ มองอีกแง่ว่า เค้าได้ของอย่างนี้นานๆที เค้าไม่มีห้างสรรพสินค้าที่ไปร้องจะเอาๆๆกะพ่อแม่ ได้อย่างนี้บ้าง ก็คงไม่แย่นัก
• ปีหน้ามีอีก คงเปลี่ยนหมู่บ้านไปเรื่อยๆ ใครใคร่มาก็ติดต่อมาได้เรย

ขอท้าวความก่อนว่า บ้านเราถึงแม้พ่อแม่จะค่อนข้าง religious เข้าหาศาสนากันมากมาย แต่เราก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้น แค่ไม่แอนตี้เฉยๆ เคยไปนั่งสมาธิกะเค้าบ้าง 2-3 ครั้ง โดนบังคับบ้างอะไรบ้าง ก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะเห็นแต่ความทรมาน ต้องตื่นเช้า ต้องนั่งหลับตาขัดสมาธิเป็นชม. ห้ามกะดุกกะดิก หลังตั้งตรง ห้ามหลับ ทรมานชีวิตเป็นอย่างย่ิง เค้าบอกว่าถ้านั่งได้ จะเห็นแสงเห็นอะไรกันมากมาย แต่หนูนั่งแค่สิบนาทีก็สติแตก ได้แต่แอบเปลี่ยนขาอย่างเงียบๆ เดินจงกรมยังพอจะสนุกกว่า แต่ก็ต้องทรมานกะการเดินช้าๆ (ปกติเป็นคนเดินเร็วมาก) กว่าจะย่างหนอกลับหนอเสะ ก็เหนื่อยละ

ครั้งนี้มาอยู่รพ.อุ้มผาง เป็นนโยบายพี่ผอ. ว่าให้ไปนั่งสมาธิที่ วัดแพร่แสงเทียน จ.แพร่ เป็นเวลา 7 วัน ไปได้เลย ไม่คิดเป็นเวลา ให้ทยอยๆกันไปทั้งรพ. แล้วแต่ความพร้อม เราก็ไปตามธรรมเนียม ไม่ได้คิดอะไร กะไปนั่งหลับๆตามเคย

ความรู้สึกตัว

อันนี้เป็นคอนเซปหลักของที่นี่ คือ ไม่ต้องกำหนดหายใจเข้าหนอออกหนอ หรือ เดินหนอกลับหนอ แต่อย่างใด แค่ทำอะไรก็รู้สึกตัว เดินก็รู้สึกตัวว่าเดิน นั่งก็รู้สึกว่านั่ง ฟังเหมือนจะง่ายชิมิ ใครๆก็ต้องบอกว่า ปกติพวกเราก็ต้องรู้สึกตัวอยู่แล้วสิ ไม่งั้นจะมีชีวิตอยู่ได้กันหรอ ความเป็นจิงแล้ว พวกเราทำไปแบบไม่รู้สึกตัวก็เยอะแยะไป เช่น นั่งกินข้าวคนเดียวอยู่ ก็รู้สึกแค่่สองสามคำแรกว่า อาหารอร่อยยังไง (แต่รู้สึกว่าร่างกายเราเคี้ยวรึป่าวนี่ก็อาจจะไม่มี) หลังจากนั้นก็จะเริ่มคิดถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้ เพ้อเจ้อไปเรื่อย การจะให้รู้สึกตัวจิงๆตลอดการกินข้าว เป็นเรื่องยากมากกกก

ถึงตรงนี้ก็คงมีคำถามต่อว่า แล้วจะรู้สึกตัวตลอดเวลาไปทำไม เพ้อเจ้อบ้างก็ดีนี่นา สนุกดีออก ก็ไม่ได้อยากจะบรรลุโสดาบันอะไรทั้งสิ้นนี่นา นั่นก็เป็นความคิดของเรามาตั้งนานละ ไปติดตามชมกันต่อ

เดินจงกรม

มาถึงปุ๊บ เค้าก็พาเราไปสอนเดิน ซึ่งเราก็ไม่รู้สึกว่ายากอะไร เพราะเคยเดินมาก่อน แต่ที่นี่ไม่ต้องกำหนดหนอ ไม่ต้องเดินช้าๆ เดินตามปกติของเรา ให้อารมณ์ว่าเดินชิวๆ แต่ต้อง รู้สึกตัว รู้สึกว่าเท้าแตะพื้น ทุกครั้ง แตะอยู่สองสามแตะ ก็สติแตกละค่ะ เราก็ค่อยๆบังคับตัวเอง ว่าขอนานกว่านั้นได้มั้ย ก็ค่อยๆรู้สึกนานขึ้นๆ แต่ก็มีความเพ้อเจ้อเข้ามาแทรกเป็นระยะ

แปลงร่าง

วัดนี้เป็นสายหลวงพ่อเทียน ที่ไม่เน้นพูด ไม่เน้นเข้าใจอะไรแต่แรก ทำๆไปก่อน เดี๋ยวเข้าใจเอง เราก็งงๆ แต่ถือว่ามาพักผ่อนไม่ต้องทำงาน ก็ทำๆไปอย่างนั้นแหละ การนั่งสมาธิกะมานั่งหลับ แต่ไม่ได้หลับเรย แงๆๆๆๆ เพราะต้องเคลื่อนไหวมือ 14 จังหวะ เราก็ไม่ได้นับหรอกนะ มันก็เป็นท่าของมัน ทำมือไปเรื่อยๆ วันแรกก็สนุกดี ของใหม่ นั่งสมาธิอย่างกะจะแปลงร่าง ทำไปเรื่อยๆ พระเทศน์ก็ต้องทำท่านี้ด้วย ให้อารมณ์ลัทธิใหม่มากเรย ที่ต้องทำตลอดเวลาก็เพื่อให้มีสติตลอดเวลา วันที่สองเราเร่ิมเบื่อ ไม่เข้าใจว่าทำไปเพื่ออะไร ไม่เห็นจะได้ค่าอะไร เมื่อยมือก็เมื่อย หลับก็ไม่ได้ บางทีทำทั้งทีหลับก็มี

ก็เลยแก้ปัญหาด้วยการลากมือช้าๆ จะได้ไม่ต้องยกมือหลายรอบ เมื่อย แต่กลายเป็นค้นพบถึงแก่นสาระของการทำท่านี้ เพราะพอยกช้าๆ เราก็ต้องตั้งใจยก สติเราก็จะไปตามมือ มือลากไปไหน สติก็ลากไปตามกัน เพราะต้องคอยบังคับมือให้ช้่า หลังจากนั้นเรายกช้าตลอด สติอยู่กะเนื้อกะตัวมากขึ้น ก็ยังมีสติแตกเป็นระยะ แต่เข้าใจเหตุผลต่างๆมากขึ้น เริ่มเข้าใจแล้วว่า ‘ไม่ต้องถามมาก ทำๆไปก่อน เดี๋ยวเข้าใจเอง’

ที่สำคัญกว่านั้น การนั่งสมาธิที่นี่ ลืมตา โดยลืมตาไปลากมือไป อาจจะมีคำถามผุดขึ้นมาว่า แล้วมันจะนั่งสมาธิได้ยังไงกัน นั่นสินะ วอกแวกจะตายเนอะ ใครเดินไปมา ก็เห็นหมด จะสงบได้ยังไงกัน ติดตามชมตอนต่อไปฮะ

จับหนู

หลังจากเค้าสอนวิธีเดินกะการแปลงร่าง ในสิบนาที เราก็ถูกโยนเข้าฐาน ซึ่งก็คือศาลาเล็กๆ ที่มีหลายแห่ง โยนเข้าไปคนละแห่ง แล้วก็ไปจับหนูกันเอาเอง (เป็นคำเปรียบเทียบ ว่าสอนแมวให้จับหนูแล้ว ก็ไปจับหนูกันเอาเองละกัน ขอเทียบต่อว่า หนูก็คือ สติ นี่เอง) ไม่มีใครยืนคุม แค่พอถึงเวลาทุกคนมาเดินจงกรมที่ฐานตัวเองกันให้ว่อน เมื่อยก็ลงไปนั่งทำมือ เมื่อยอีกก็ไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ เดินกันท่ามกลางป่าไผื สายลม เสียงนกร้อง บรรยากาศชวนน่านอนเป็นอย่างย่ิง พอถึงเวลากินข้าวหรือกินน้ำปานะ (ถือศีล 8 น่ะ) ก็จะมีเสียงเคาะระฆังดังเอง ถ้าถามว่า จะหนีไปนอนได้มั้ย ก็คงได้ เพราะไม่มีใครคุม แต่ว่า เค้าจำได้นะ ว่าแต่ละฐานใครต้องมาเดิน ถ้าใครหายไปเค้าก็รู้น่ะ แงๆๆๆ ชีวิตลำบากซะจิง

ซึ่งศาลาก็ใกล้ๆกันหมด เดินหรือนั่งลืมตาก็เห็นกันหมด จะไปมีสมาธิได้ยังไงเนอะ แต่หลังจากวันสองวัน ก็เกิดปาฎิหาริย์มีจิง เสียงนกร้องหายไป คนที่เดินให้ว่อนก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจ ทุกอย่างมีอยู่ แต่ความรู้สึกตัวของเราที่เพิ่มขึ้น ทำให้เราไม่สนใจอย่างอื่น มันหายไปเอง สมาธิมันมาเอง ถึงแม้จะมาเป็นห้วงๆ ความฟุ้งซ่านต่างๆก็ลดลง (แต่กลับอยากเดินพารากอน ทั้งๆที่ไม่เคยอยาก อยากกินอาหารเมกซิกัน อินเดีย บลาๆ ทั้งๆที่อยู่อุ้มผางตั้งหลายเดือนแต่ไม่โหยหา)

เราค้นพบด้วยว่า การเดินจงกรมไม่ว่าเร็วหรือช้า ก็เกิดสมาธิได้หมด สำหรับเราเดินเร็วจะสมาธิมาเร็วเชียว แต่เมื่อยขามาก แล้วก็ค้นพบว่า ท่าแปลงร่างนั่น เกิดสมาธิได้จิง กะว่าฝึกไปนานๆอาจจะปล่อยพลังเน็นออกมาได้ (HunterxHunter การ์ตูน ญ หนูยังเพ้อเย่อเหมือนเดิม อิอิ)

แต่ได้แค่นี้เราก็พอใจแล้วนะ กะว่ากลับมาจากวัดก็ช่างละ

แปรงฟันก็รู้สึกตัว

ก็มีวันนึง เค้าให้บรรยายความรู้สึก ทุกคนมีความทุกข์กันทั้งนั้นเลยถึงมาวัด มีแต่เรา ที่มาเพราะผอ.ให้มา ก็ไม่มีเรื่องดราม่าเหมือนคนอื่นเค้า แล้วก็พูดแค่ว่า ก็รู้สึกว่าสติมีมากขึ้น แปรงฟันก็รู้ตัว ล้างจานก็รู้ตัว แค่นั้น

วันรุ่งขึ้นแม่ชีมาชื่นชมใหญ่เรย ว่าการที่แปรงฟันแล้วรู้สึกตัวมันไม่ง่ายนะ เค้าใช้เวลาตั้งนาน กว่าจะทำได้ ซึ่งเราว่ามันก็ไม่ง่ายจิงๆนะ ตื่นมาตอนตีสาม ปกติก็แปรงๆเป็นรีเฟลกซ์ แต่อยู่ดีๆก็รู้สึกตัวว่าแปรงได้ตลอดเลย ไม่ใช่แค่นี้ วันแรกๆโดนใช้ไปล้างจาน ก็งงๆว่าหนูมาวัดทำไมนะ ปกติขี้เกียจล้างจะตาย แต่พออยู่ไป กลับมีความสุขกับการล้างจาน (ล้างของคนทั้งหมด แต่ช่วยกันล้างแค่ไม่กี่คน) เริ่มรู้ว่าควรทำเร็วๆ เพราะมันมีจานอีกเยอะ แต่พอส่งต่อไปอีกน้ำ เราก็รีบด้วยการโยนเหมือนกัน เสี่ยงต่อจานแตกเป็นอย่างมาก แต่เพิ่งมาคิดได้วันท้ายๆ กลายเป็นว่า ถูจานกะน้ำยาเร็วมาก แต่พอส่งต่อจะค่อยๆวาง มันมีสติหมดเลยทุกสเตป ใครจะมาแย่งล้างก็ไม่ยอมด้วยนะ เราก็แอบเครียดในใจ ว่าทำไมหนูเป็นอย่างนี้

ยังมีอีก ตอนจะกลับออกจากวัด เค้าให้ทำความสะอาดก่อนกลับ แต่รถรพ.มารับแล้ว เราก็รีบๆ กะว่ากวาดห้องให้นิดๆพอ ไม่ถูให้หรอก และนิสัยอย่างเรา ห้องตัวเองยังไม่ค่อยกวาดถูเรย (ห้องเราเน่าจิง หลายคนคอนเฟิม แหะๆ) กวาดไปซักพักก็คิดได้ว่า ไหนๆก็ไหนๆ ไปกวาดข้างนอกให้ด้วยละกัน แต่ไม่ถูหรอกนะ พอใกล้เสร็จ เห็นไม้ถูพื้นอยู่ตรงหน้า โอ๊ย มาตั้งอะไรตรงนี้ ก็ต้องถูสิ แต่ถูในห้องนอนก็พอ ถูไปอีกหน่อย ก็อ๊ะ แค่ระเบียงอีกนิดเดียว ถูให้ก็ได้ ชิ แง ทำไมหนูกลายเป็นคนดี หนูไม่ได้อยากเป็นคนดีนะ แอบคิดต่อว่า คนอื่นอาจจะเสียใจว่าการที่เราเป็นคนดีจะไปมีผลกะคนอื่นให้โดนจิกมาทำงานด้วย แต่คิดต่อเรียบร้อยแล้วว่า ถ้าสติมันทำงานแบบนี้ มันจะคอยบอกเราว่า ถ้าคนอื่นไม่ทำก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ทำเองก็ได้นี่นา แง หนูไม่ได้อยากทำ เอาสติออกไปได้มั้ยง่ะ

เราเข้าใจแล้วว่า การทำมือแปลงร่างจับหนู การเดินจงกรม การลืมตา เพื่อเลียนแบบธรรมชาติในชีวิตประจำวันของเรา พอเราฝึกให้มันมีสติ เวลาเราทำงาน มันก็จะถูกแอบพลายด์ให้มีสติด้วยโดยอัตโนมัติ  (จิงๆหลวงพ่อเทียนอธิบายไว้แต่แรก แต่เราไม่เข้าใจ จนได้มารู้สึกเอง)

มาเรียนจิตวิทยากัน

เราเล่าแค่เรื่องที่เห็นภาพได้นะ มีเรื่องที่อธิบายไม่ได้ เป็นเรื่องรู้ได้เฉพาะตน อีกฮะ มันไม่มีปาฎิหาริย์ ไม่มีนิมิต ไม่เห็นแสง ไม่มีลูกแก้ว ไม่เห็นอดีตอนาคตอะไรทั้งสิ้น อ้าว แล้วมันคืออะไร มันคือ ฟีวกู้ด (feel good) อิอิ แต่ละคนเจอกู้ดเยอะกู้ดน้อยต่างกัน แล้วแต่บุญกรรมที่สั่งสมมา เราเจอกู้ดมากพอที่ทำให้อย่างกลับไปเทรนต่อ (แต่หนูทำใจตื่นตีสามไม่ได้) แต่ก็ต้องมีความขยันด้วย เราเชื่อมั่นว่า คนเรียนจบมาถึงตอนนี้ที่นั่งอ่านบลอกนี้อยู่ได้ ต้องผ่านการสอบมามากมาย ต้องฝืนตัวเองบังคับตัวเองให้อ่านหนังสือมากมาย กะอีแค่ฝืนตัวเองให้มีสติในการเดินตลอดเวลา แค่ห้วงสั้นๆ เป็นเรื่องพอจะทำได้ แต่อาจจะไม่ทำเอง

มันเป็นเรื่องของจิตน่ะ จิตใจของเราเลยล่ะ เราจะเห็นความคิดเราสองฝั่งคุยกันตลอดเวลา ซึ่งทุกคนเป็นเหมือนกัน การนั่งสมาธิที่นี่ ก็จะไม่เหมือนที่อื่นเค้าอีกละ คือ ไม่บังคับความคิด อยากคิดก็คิดไปสิ คิดไปนานๆเดี๋ยวก็เบื่อเอง (เราก็คิดในใจว่า ไม่จิงอะ) เวลาคิดเรื่องมีความสุขมันก็ไม่เบื่ออะนะ แต่พอคิดเรื่องไม่ดีๆ โกดเกียดใคร พอคิดไปนานๆมันก็เบื่อจิงๆนะ พอเบื่อ มันก็ไม่รู้จะทำอะไร เฟซบุคก็ไม่มี มีแต่สายลมแสงแดด ต้นไม้ใบหญ้า กลับไปนอนก็ไม่ได้ งั้นเรามาเดินดูตีนตัวเองก็ได้ ว่าแล้ว สติก็กลับมาเองอย่างไม่น่าเช่ือ (แต่เดี๋ยวก็หลุดอีก แง) พอเราเป็นอย่างนี้บ่อยเข้า พอจะเริ่มคิดเรื่องต่างๆ สติจะเข้ามาบลอกไว้เร็วขึ้น ยังไม่ได้ทันจะเริ่มด่าใครในใจ สติก็มาห้ามไว้ละ อารมณ์ก็ไม่เสีย ไม่หงุดหงิด

พอคิดได้อย่างนี้ เรานึกถึงเพื่อนมากมาย ที่หงุดหงิดง่าย งอแง ทะเลาะกะแฟนเป็นว่าเล่น อกหัก แฟนทิ้ง บลาๆ ถ้าได้มาฝึกบลอกความคิดที่ไม่ดีๆแบบนี้บ้างก็ดี ไม่ต้องคาดหวังบรรลุอะไรหรอก เอาแค่ให้จิตใจสงบๆก็พอแล้ว มีน้องคนนึง เล่าว่า ก่อนมานั่ง ไม่พอใจเพื่อนคนนึง ตลอดห้าวันแรก คิดถึงแต่เรื่องเพื่อนคนนี้ตลอดเวลา และหงุดหงิดมาก พอวันที่หก เพื่อนคนนี้ค่อยๆหายไปออกจากจิตใจ จนไม่เหลือเลยในวันท้ายๆ อาจจะสงสัยต่อว่า ถ้ากลับออกจากวัดไปเจอเพื่อนคนนี้อีก ก็กลับมาหงุดหงิดอีกสิ ก็เป็นไปได้ แต่สติที่มี จะทำให้เราบลอกความคิดไม่ดีได้มากขึ้น พยายามหาทางเลี่ยงเพื่อนคนนั้น

มีอีกหลายอย่างที่เราค่อยๆเข้าใจ แต่ไม่มั่นใจจะเล่า เพราะหนูเพิ่งเทคคอร์สเอง ไม่รู้เข้าใจผิดเข้าใจถูก แต่มันก็เป็นสิ่งที่ต้องเข้าใจเองจิงๆ เหมือนเวลาใครอกหักเสียใจ ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่เข้าหัวหรอก จนถึงเวลาคนนั้นก็คิดได้เอง เค้าถึงก้าวออกมาจากความทุกข์นั้นได้เอง เลยเข้าใจคำพูดที่ว่า เป็นเรื่องรู้ได้เฉพาะตน

คุณป้า

พอไปถึงวัด เจอคุณป้าคนนึง เราก็นึกว่าคุณป้าตามวัดทั่วไป ที่เป็น ป้า จู้จี้จุกจิก เรื่องมาก คอยบ่นๆ เป็นชาวบ้านทั่วไปอะไรแบบนี้ ซักพัก เค้าก็ลากเราไปสอนเดินกะทำท่า แล้วพอคุณป้าเล่าเรื่องจิตออกมา เราถึงได้เข้าใจว่า คุณป้าไม่ธรรมดา ความคิด มุมมอง ความเข้าใจโลก ที่ไม่เหมือนป้าๆทั้งหลาย นี่ยังไม่นับระดับความรู้สึกตัวที่มองไม่เห็น (และไม่เข้าใจได้) อีก ซึ่งป้าเล่าให้ฟังทีหลังว่า คุณป้าก็เริ่มจากมานั่งไม่คิดอะไรเหมือนเรานี่แหละ อยู่ดีๆมันก็มาถึงขนาดนี้ และเป็นคนก่อตั้งที่นี่ ซึ่งคุณป้าไม่ขออะไร แค่อยากให้คนมาปฎิบัติกันเยอะ ไม่ต้องเสียเงินอะไร เดี๋ยวคุณป้าทำกับข้าวเลี้ยงเอง (คุณป้าทำอร่อยจิงอะไรจิง ปลูกผักเองด้วย ผักอร่อยมาก สิ่งเดียวที่ดึงดูดให้เราอยู่วัดได้ในวันแรกๆ คือ รอกินข้าว กะผักของคุณป้าและคณะ) คุณป้าก็เลยดูเหมือนชาวบ้านมากในภายนอก เราว่าคุณป้าเป็นตัวอย่างที่ดีเลยนะ เพราะคุณป้าบอกว่า แต่ก่อนก็เอาแต่เที่ยวเล่น ทำงานหาเงินได้เท่าไหร่ (จากการขายอาหาร ตัดเย็บเสื้อผ้า ทำผม) ก็เอาไปเที่ยวหมด งานบ้านอะไรไม่เคยสนใจ ป้าเป็นคนไม่เอาไหนที่สุด เซ่ดคุณป้า แต่ป้าก็ยังฮึดทำได้ คุณป้าบอกว่า ป้าแค่อยากปฎิบัติไปเรื่อยๆ เพื่อศึกษาเรื่องจิต และไม่เข้าใจว่า ทำไมพ่อแม่ไม่สอนเรานะ ทำไมครูไม่สอนเรานะ ว่าจิตมันเป็นแบบนี้ๆ แต่มันเป็นส่ิงที่สอนกันไม่ได้ และไม่ใช่ว่าเข้าใจทุกคน

คุณป้าได้ขนาดนี้ ก็ยังคงทำตัวบ้านๆ ตำน้ำพริกอย่างมีสติ ปลูกผักอย่างมีสติ ให้เรากินกันอย่างอร่อยมากมาย อิอิ

แม่ชี

มีแม่ชีมาสนิทด้วย ซึ่งตอนแรกเราแอบไม่ประทับใจเล็กน้อย เพราะเป็นคนมาจิกเราไปล้างจาน ไปกวาดวัด ไปทำนู่นนี่ เราก็แอบคิดในใจ ทำไมจิกชั้นจังเรย ก็รู้ว่าเค้าเป็นคนแบ่งงาน แต่แอบรู้สึกโดนจิกมาเกินเหตุ ตอนหลังแม่ชีมาเฉลยว่า เค้าเห็นเป็นหมอ กัวว่าจะอีโก้สูงตามประสาหมอ เลยให้ใช้ทำงานเยอะๆเพื่อลดอัตตา

แล้วเค้าก็เล่าประวัติตัวเองมามากมาย ว่าเค้าอัตตามากมายขนาดไหน ซึ่งเราได้ขออนุญาตเอาประวัติเค้ามาเผยแพร่ (อาจจะมีใส่ไข่บ้าง แหะๆ) เพื่อเป็นอุทาหรณ์ว่า คนเราเปลี่ยนกันได้จิงๆถ้าคิดจะเปลี่ยนตัวเอง ตอนเราเจอแม่ชี เค้าก็ดูซอฟท์ดี ทำงานนู่นนี่นั่น อายุก็ดูไม่มาก เค้าบอกว่า จิงๆแล้วเค้าเพิ่งละลายได้เพียง 2-3 เดือนเอง อดีตของเค้าคือ คนที่ภูมิใจในชาติตระกูลฐานะความรู้การศึกษา เรียกว่า ทุกอย่างของตัวเองมาก ไปอยู่เมืองนอกแต่เด็ก ทำงานเป็นดีไซน์เนอร์ อิมพอทเอกพอทเสื้อผ้าด้วย วิ่งตามแฟชั่นทุกอย่าง แบรนด์เนมทั้งตัว เพชรพลอยเต็มตัว เสื้อผ้าหน้าผมจัดเต็ม เครื่องสำอางค์ที่ใครว่าดีซื้อหมด บ้าชอปป้ิงมาก และบ้างานอีก รวยอยู่แล้วก็อยากรวยขึ้นไปอีก ทำงานเพิ่มเป็นสองเท่า กินสตาบัค เอสเพรซโซวันละ 5-8 แก้ว กินแต่วิตามินวันละสิบๆเม็ดแทนข้าว อยากได้อะไรต้องได้ ไม่เคยมีใครขัดใจ แต่ก่อนพวกของดีๆยังไม่เข้าเมืองไทยมาก พออยากกินอาหารดีๆก็บินไปฮ่องกงทันที อยากได้กระเป๋าก็บินไปอิตาลีทันที อะไรแบบนี้

แต่มีความแปลกตรงที่ มีความอยากเป็นแม่ชีตั้งแต่เด็ก ก็เลยเข้าวัดนั่งสมาธิมา 20 ปี ตอนเป็นแม่ชีก็มีคนใช้ 2 คน แต่งกุฎิราวกับเป็นวังน้อยๆ ก็ยังเว่อเหมือนเดิม แต่พอมีเรื่องขัดใจ ถึงกับอยากฆ่าตัวตายเลยทีเดียว จนแม่ชีมาฝึกปฎิบัติที่วัดนี้ แม่ชีบอกว่า คุณป้าต้องใช้เวลาเป็นปี กว่าจะเลาะเปลือกที่มีอยู่ออกหมด ตอนแรกไม่ใช่อย่างที่เห็นเลย เดินกลางดิน ทำงานบ้านแบบนี้ อย่าหวังว่าจะได้เห็น ตอนนี้เหรอ ถ้าให้ไปล้างห้องน้ำก็สบายมาก นั่งสมาธิเดินจงกรมตากแดด ก็ไม่บ่น เรางี้นึกภาพอดีตของเค้าไม่ออกเลย แต่คนแถวนั้นบอกว่า อดีตของชีนี่ไม่ไหวจิงๆ

เราเลยอยากเอามาเล่าเพื่อบอกว่า ใครก็ตามที่คิดว่าตัวเองทำไม่ได้หรอก ถ้าอดีตแรงสู้แม่ชีไม่ได้ ห้ามบอกว่าตัวเองทำไม่ได้ฮะ แต่จะอยากลองรึป่าวเท่านั้นเอง ที่เขียนมานี่ก็ไม่ได้จะให้ทุกคนเข้าวัดนะฮะ แค่อยากเล่าประสบการณ์ว่า มันมีอะไรดีนะ ไม่ได้ไสยศาสตร์อย่างที่เคยคิด แต่มันแค่เล่าต่อกันยากเท่านั้นเอง จะให้มาเขียนตีพิมพ์ลงเจอน่อลทางวิทยาศาสตร์คงจะไม่ได้ และที่สำคัญกว่า ก็แค่อยากให้คนที่เวลามีปัญหาในชีวิต เจอเรื่องแย่ จะได้ไม่รู้สึกแย่อย่างที่ควรจะเป็น ดีมั้ยฮะ

ดูรูปรอบวัดกัน

ยามค่ำคืนจะเป็นที่เดินจงกรม ต้นใบยาสูบข้างซ้าย แปลงผักข้างขวา ข้างหน้าเป็นดวงจันทร์กลมโตและเทือกเขา ชีวิตนี้จะเอาอะไรอีก (ยุงมากมาย ฮือๆ)

ต้นใบยาสูบใกล้ๆ เพิ่งเคยเห็น หนูเป็นเด็กบ้านนอก

แก๊งผักชี ปลูกโดยคุณป้า ผักชีธรรมดา กะ ผักชีลาว (dill)

ผักกาดหอมบ้านๆ แต่อร่อยจัง ไม่มีขมเลย

ผักขี้หูด เราเพิ่งเคยรู้จัก ตรงก้านๆที่ยื่นออกมา เอามาแทะกินได้เลย ก็อร่อยดีนะ

ป่าไผ่

เดินจงกรมท่ามกลางป่าไผ่ มีศาลาแทรกอยู่

เรายังคงรัก Cetaphil ตัวนี้ต่อไป ตอนไปเมกา ซื้อขวดใหญ่มาซะเรย ถูกมั่กมาย เมืองไทยหายากนัก แถมแพงกว่า และไม่มีไซส์ใหญ่บึ้มขนาดนี้ วันไหนขาดตัวนี้ปุ๊บ หน้าลอกให้เห็นเลย เวลาเดินทางไปที่อื่น แล้วไม่ได้บีบใส่ขวดเล็กติดตัว แค่สองสามวัน หน้าเริ่มลอกเลยฮะ

Cetaphil DailyAdvance Ultra Hydrating Lotion ขวดใหญ่

ตอนนี้เราไดแอก (diagnosis วินิจฉัย) ตัวเองจิงจังละว่าเป็น เซบเดิม หรือ seborrheic dermatitis คือเป็นผื่นตามบริเวณ ไรผม ข้างจมูก หัวคิ้ว เปลือกตา เกิดจากเชื้อรา กระตุ้นได้จากความเครียด นอนน้อย อะไรแบบนี้ แต่ของเรากระตุ้นจาก อยู่เวร/ย้ายที่อยู่->ไม่ได้ทาครีม->เห่อเรย (ถ้าอยู่เวงแต่ทาครีมก็ไม่เป็นไรนะ)

แต่การใช้แค่เซตาฟิลบ้านๆ จะได้แค่ความชุ่มชื้น พอแก่แล้วก็เริ่มอยากตามกระแส วิตามินซี เอเอชเอ บีเอชเอ เรตินเอ กะเค้าบ้าง แต่ใช้แล้วหน้าก็ลอก แง หนูไม่ได้แอนตี้เอจจิ้งกะเค้าบ้างเรย ตอนนี้ก็เลยปรับๆทาๆมั่วๆไป จนได้ทาทุกอย่าง แต่หน้าไม่ลอก (ไม่รู้ว่าแอนตี้เอจจิ้งเหล่านี้จะเวิคมั้ย)

ขั้นแรก ทาเซตาฟิลก่อง

ขั้นสอง เอาอายครีมที่ผสมสารที่อ้างว่าแอนตี้เอจจิ้ง ทารอบตา

ขั้นสาม หน้าหนาวแบบนี้ เดี๋ยวเซตาฟิลเอาไม่อยู่ ทาน้ำมันเพิ่มมันซะเรย หุหุ หนูไปได้ตัวนี้มา ของฮิตแต่โบราณ ในห้องสวนลุม พันทิพ ซึ่งถ้าได้อ่านสมัยนั้นจะดูเว่อร์มาก ทาแล้วรอยตีนกาหายกันเรยทีเดียว ซึ่งมันก็เอาไว้ทาพวกรอยแบบนี้แหละ ร่องแก้มด้วย มาดูส่วนผสม มีแต่ของอนุชาชอบๆทั้งนั้น ตั้งแต่ rosehip oil, jojoba oil, borage oil, วิตามินซี บลาๆ ของขึ้นชื่อว่าแอนตี้เอจจิ้งทั้งนั้น ซึ่งคิดเอาเองว่าทำให้หน้าไม่แห้ง แถมได้ความรู้สึกแอนตี้เอจจิ้งด้วย (แอนตี้จิงป่าวนี่ไม่รู้นะ สังเกตไม่ได้ เวลาทาจะถอดแว่น ไม่เห็นอะไรเรยง่ะ)

แค่นี้ จบ แต่นี่ทากลางคืนนะ ถ้าอยู่เวร หรือ เวลากลางวัน ไม่สามารถเยิ้มออกไปได้ และคงไม่เหมาะสำหรับคนหน้ามันใดๆ

หมายเหตุ 1 ถ้าเซบเดิร์มเห่อ ก็เอา 1% elidel (รักษาเซบเดิม ที่ไม่ใช่สเตียรอยด์) ทาทับเซตาฟิลไปด้วย จิงๆอาจีนบอกว่า ต้องทาเป็นเดือนแล้วจะออกฤทธิ์ แต่หลังจากเราหายจากการเห่อซีเวียแล้ว ลองทาแค่สองสามวัน มันก็ดีเอง (อิอิ มั่วมาก)

เอาไว้รักษาเซบเดิม

หมายเหตุ 2 ถ้ารู้สึกทาครีมไปเยอะแล้ว แต่หน้ายังเป็นขุยๆไม่เลิก ลองเอาสครับขัดหน้าดูซะที ล่าสุดได้ซองแถมของ skin food เป็น rice wash off mask (ดูซิ อีหนุ่มทำของหนูจมน้ำ เลยไม่มีใช้เป็นของตัวเองเรย) ขัดๆไปแบบไม่เอาไรมาก แต่หน้านุ่มดีแฮะ หลังจากนั้นเอา ฮาดะ ลาโบะ ที่เค้าฮิตกัน พอดีเราได้แถมเป็นแผ่นมาสก์มา ซึ่งมาสค์มีน้ำเหนียวหนืดมาก โปะตามไปหนึ่งคืน ก็รู้อยู่แล้วว่าหน้าต้องเนียนนิ่ม ปกติ มันจะเนียนนิ่มแค่สามสี่วัน แต่นี่เนียนนิ่มเป็นอาทิตย์เรย (แต่ใช่ว่าหนุจะทำอีก ขี้เกียจน่ะ)

สครับอุ่นๆ ขัดเสร็จเราก็แช่ทิ้งไว้ซักพัก

ของฮิตตามกระแส เราได้แบบ arbutin มา ซึ่งก็ให้อารมณ์หน้าขาวเพิ่มขึ้นอีก (แต่หนูใช้ไปรอบเดียว ไม่รู้สึกอะไรนะ)

ก็เล่าสู่กันฟังพอเป็นไอเดียฮะ หน้าแต่ละคนย่อมไม่เหมือนกัน ต้องปรับๆเอาตามหนังหน้า

วันที่ 6 ที่ผ่านมา มีโปรแกรมให้ไปออกหน่วยที่ หมู่บ้านแม่จันทะ ซึ่งไกลมากกกก ต้องเข้าใจก่อนว่า อุ้มผางเป็นอำเภอที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เป็นแนวยาวๆป้อมๆ ตำบลอุ้มผางที่เราอยู่จิงๆอยู่บนๆ เราต้องลงไปถึงปลายสุดที่เกือบจะถึง อ.สังละบุรี จ.กาญจนบุรี เดินทางจิงๆถ้านั่งรถคือ 8 ชม. แต่นั่นคงไม่ได้ทำมาหากินกันพอดี ก็เลยไปใช้บริการตชด. (ตำรวจตระเวนชายแดน) ซึ่งการออกหน่วยแบบขึ้นฮอนี่ จะทำกันเวลาหน้าหนาว เพราะฝนไม่ตก ไม่อันตราย จิงๆแล้ววันที่เขียนบลอกนี้ สมเด็จพระเทพฯต้องมาเปิด ‘สุขศาลา’ ที่นี่ แต่เนื่องจากไม่พร้อม เลยโดนเลื่อนไปเป็นปีหน้า สุขศาลา แปลว่า subset ของสถานีอนามัย ซึ่งเหลืออยู่เพียงไม่กี่แห่งในประเทศไทย และไม่กี่แห่งเหล่านี้ก็อยู่ในอุ้มผางซะเยอะเชียว เพราะหนทางเข้าถึงรพ.และบริการสาธารณสุขลำบาก กว่าจะเดิน ข้ามแม่น้ำ ข้ามห้วย ข้ามเขา ต่อรถอีต๊อก (เคยเอาให้ดูแล้ว แต่เดี๋ยวจะมีให้ดูอีก) จนมาถึงแค่สถานีอนามัย ก็ตายกันพอดี (นี่ยังไม่ถึงรพ.เลยนะ) เลยต้องมีสุขศาลาเอาไว้เป็นด่านแรก มีคนในพื้นที่คอยเป็นเจ้าหน้าที่ทำแผลหรือจ่ายยาง่ายๆ ถ้ามีเคสหนักๆก็วิทยุเรียก แล้วส่งฮอมารับ (ไม่เห็นต้องอยู่รพ.เอกชนก็ได้ขึ้นฮอ เก๋มั้ย) ถ้าเป็นช่วงหน้าฝน ฮอขึ้นไม่ได้ ก็ส่งโฟร์วีลเข้าไป ส่วนคนไข้ก็อาจจะนั่งรถอีต๊อกมาเจอกันครึ่งทาง บางทีก็ไม่รอดไปแล้วก็มี

เพิ่มความดราม่าด้วยการเข้าไปดูคลิปนี้เรย http://www.facebook.com/photo.php?v=258094150896319

ทริปนี้ไปกัน 6 คน หัวหน้าทีมคือ พี่พยบ ผู้ที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการสร้างสุขศาลา (พี่ต้องไปใช้ความรู้วิชาชีพพยบ ในการทาสี ต่อแป๊บน้ำ ผสมปูน บลาๆ) ส่วนหมอๆ ก็มี เรา บอส (ทันตะ) ผู้ช่วยบอส เต๊น (เภสัช) และผู้ที่โชคดีมากมาย คือ ไอ้โต๊ด เอ๊กเทินชอมอของเราตั้งกะแม่สอด หนีน้ำท่วมกรุง กลายมาเป็นอิเลคทีฟอุ้มผางแทน คิดดูสิ อิเลคทีฟขึ้นฮอ แรดมะ ทั้งแก๊งนี่กระดี๊กระด๊ามาก (ยกเว้นพี่พยบ เค้าอยู่มานาน ขึ้นจนเบื่อ)

ระยะห่าง อุ้มผาง - แม่จันทะ

ต้องนั่งรถไปหาตชด.ก่อน แล้วก็ฮอบินมารับ

ไปขึ้นฮอกันฮะ ของที่หนักส่วนใหญ่จะเป็นพวกยาที่ต้องแบกไป โดยเฉพาะยาน้ำของเดะๆ

มาเริ่มเดินทางกัน ต่อไปนี้จะเน้นดูรูปไพร่ๆไปนะฮะ อันนี้เป็นตัวเมืองอุ้มผาง หลังจากนั้นจะไม่เห็นความเป็นเมืองเช่นนี้แล้ว (นี่เมืองสุดๆแล้ว)

มาเกาะหลังพี่คนขับฮะ พวกเราเด็กบ้านนอกก็หยิบกล้องมาถ่ายรูปกันใหญ่เรย (ถ่ายผ่านกระจกไพร่ๆ รูปก็จะไพร่ๆอย่างที่เห็น) แต่เหลือบไปดูพี่นักบิน พี่ก็แอบหยิบกล้องมาถ่ายรูปเหมือนกันนี่นา ส่วนพี่พยบของเรา หลับไปเรียบร้อย คุณพี่ขึ้นจนเบื่อ

นั่งๆไปก็จะเห็นบึงกลางป่ากลางเขา เขียวมากเลย ดูท่าจะไม่ค่อยได้รับการแตะต้องจากนักท่องเที่ยว

ช่วงใกล้ๆเมือง ภูเขาจะแห้งแล้งเช่นนี้ เพราะโดนไปทำนาทำไฮ่ (ไร่) หมด แต่บางทีก็สวยไปอีกแบบ แต่ก็สงสารป่าเหมือนกัน

ห่างจากเมืองออกมาเรื่อยๆ เป็นแนวภูเขายาวต่อเนื่องไปถึงฝั่งพม่า ซึ่งฝั่งนู้นดูภูเขาอุดมสมบูรณ์มากนัก (แต่เปิดประเทศละ อนาคตก็คงไม่ต่างกัน) มองๆไปแล้วอย่างกะอยู่ในเรื่อง อวตาร หุหุ

ให้ดูอีก งามมมม ชอบบบ แต่ไม่อยากจะคิดเลยว่าเดินทางบนดินจะเป็นเช่นไร

มาดูภาพไฮไลท์ น้ำตกทีลอซูจากบนฮอ ... คือว่า มันถ่ายได้ง่อยๆเช่นนี้แล แหะๆ ของจิงที่เห็นก็ไม่ได้ใหญ่เว่อมากง่ะ พี่นักบินเค้าไปโฉบๆให้ แต่เวลาเอามาอวดชาวบ้านว่าไปดูทีลอซูจากบนฮอ แล้วดูตอแหลดี อิอิ

มาดูรูปทำมาหากินบ้างฮะ นี่คือ สุขศาลา ที่ว่า ในสายตาเรา เป็นอาคารที่ดูดีมีชาติกลางป่ากลางเขาเช่นนี้ ก็ด้วยงบของรพ.พร้อมทีมงานที่ช่วยกันมาสร้างไว้ให้

ไปดูป้ายชื่อกันใกล้ๆ

บอสมาตรวจฟัน ก็ทำกันเท่าที่จะทำได้ ขอให้ดูสภาพเสื้อผ้ามอมแมมกัน

ส่วนนี่เป็นโต๊ะตรวจของเราเอง (นานๆจะออกสื่อ อิอิ) พอดีตรวจเสร็จเลยเขยิบมาช่วยจัดยา อธิบายการใช้ยาไปก็ไม่แน่ใจว่าชาวกะเหรี่ยงฟังกันรู้เรื่องมั้ย

เป็นความใฝ่ฝันอย่างนึงมานานแล้ว ว่าอยากเข้าไปดูว่าศูนย์อพยพตามชายแดนเหล่านี้เป็นอย่างไร มีหลายศูนย์ในแถบฝั่งตะวันตกของจังหวัดตาก ชื่อจิงๆว่าเป็นศูนย์อพยพชั่วคราว แต่ปัจจุบัน ตั้งอยู่กันเป็นสิบปี จนจะกลายเป็นศูนย์อพยพถาวรแล้วมั้ง ประชากรในนั้นก็เป็นชาวกะเหรี่ยง พม่า ม้ง บลาๆ บางแห่งเป็นหมื่นคน ดูแลโดย NGO ผู้อพยพเหล่านี้ก็ไม่ต้องทำงานอะไร ก็มีกินละ (แต่ได้ข้าวกะเกลือ อะไรแบบนี้)

แต่บางคนก็อาจจะออกไปรับจ๊อบหางานทำ ก็จะรวยกว่าคนอื่น บางคนก็ไปขนของจากแม่สอดมาขาย กลายเป็นตลาดที่ครึกครื้น บางคนมีประเทศที่สามมารับไป เช่น ออสเตรเลีย ก็ร่ำรวยส่งเงินมาให้ญาติในศูนย์มั่ง หรือรับญาติออกไปมั่ง ส่วนบ้านในศูนย์ก็มีการเซ้งต่อเป็นเรื่องเป็นราว บ้านในศูนย์ก็มีการแบ่งหลายราคาด้วย ตรงไหนที่เป็นย่านประมาณสีลม ก็อาจจะราคาสูงหน่อย

การเข้าศูนย์ไม่ใช่เรื่องงาย เป็นชาวบ้านไม่รู้อิโหน่อิเหน่เดินเข้าไปเที่ยวเล่นนี่ไม่ได้นะ เผอิญติดต่อกะทางรพ.ในศูนย์ ก็เลยเข้าไปได้ เหตุเกิดจากว่า บอส หมอฟันที่เลิฟ (คริคริ) เคยรับเทรน medic (ภาษาไทยใช้ว่าไรหว่า บุคลากรทางการแพทย์ที่ไม่ใช่หมอ แต่ดูแลพวกเรื่องอีเมอเจนซี่อะไรแบบนี้) จากศูนย์นุโพ ที่อยู่ใกล้อุ้มผาง ก็มาเทรนถอนฟัน ทำฟัน บลาๆ ในเวลา 2 อาทิตย์!!! (เค้ามาได้เพียงแค่นี้) บอสก็แอบอยากรู้ว่าจะทำอะไรได้แค่ไหน ก็เลยมาหาแนวร่วมไปเที่ยวเล่นกัน รถของศูนย์มารับเรยนะ ก็เลยเข้าไปได้อย่างง่ายๆ ไม่ต้องทำเรื่องอะไรให้ยุ่งยาก

การเดินทางจาก อุ้มผาง ไป นุโพ ก็ใช้เวลาประมาณชม.นึง ทางคดเค้ียวเป็นหลุมบ่อตามประสา

ดูรูปไปพร้อมๆกันดีกว่า

เริ่มจากส่วนของรพ.ในศูนย์ก่อน มีสองแห่ง ถ้าดูแลทั่วไปจะเป็นของฝรั่งเศส แต่ถ้าดูแลคนท้องเป็นหลัก ก็จะเป็นของเมกา ตั้งอยู่แยกกัน เราไปแต่ตรงของฝรั่งเศสนะ (แต่ก็มีธงชาติเมกาแปะๆ งงเหมือนกัน)

ทางเข้าวอร์ดของรพ.

ER เก๋มะๆ

วอร์ดแบ่งเพศด้วยนะ (อุ้มผางยังไม่แบ่งเรย) แต่ละโซนแบ่งกันด้วยที่กั้นเช่นนี้แล เตียงไม้เช่นนี้แล

มีวอร์ดท้องเสียโดยเฉพาะด้วยนะเทอว์ เก๋มะ ส่วนของวัณโรคนี่แบ่งเป็นบ้านออกไปตะหากเรย

จัดเก็บยากันเช่นนี้ ขาวๆที่วางอยู่ คือ สำลี มี lasix ด้วยนะ อย่างน้อยๆก็ไล่น้ำในคนน้ำท่วมปอด (หัวใจวาย) ได้ หนูพอใจแระ อิอิ

ทายซิอะไรเอ่ย??? เป็นที่ทิ้งเข็มหรือของมีคมฮะ ปกติเราจะใส่กล่องกันแล้วเอาไปกำจัดรวมกัน ที่นี่ออกแบบอย่างดีฮะ โดยขุดหลุมลงไปลึกมากกกกก แล้วเอาแป๊บน้ำมาต่อเช่นนี้ แล้วก็ทิ้งผ่านท่อแป๊บนี้ลงดินไปเรยย เห็นบอกว่าผ่านมา 6-7 ปีแล้วก็ยังไม่เต็มนะ

อันนี้เป็นฝ่ายเยี่ยมบ้าน แต่่มีหน้าที่พิเศษคือ เวลาเลือดไม่พอ ฝ่ายนี้จะไปจิกเลือดจากแต่ละบ้านมาเรย หุหุ รู้สึกว่าควรมีแผนกนี้ทุกรพ.นะ จะได้ไม่มีปัญหาขาดเลือด อิอิ

มาดูโอพีดี หรือ ตึกผู้ป่วยนอกกันบ้าง (ตึกผู้ป่วยในก็เพิงๆแบบนี้จากภายนอกเหมือนกัน)

ในโอพีดี วันนี้วันหยุด เรยไม่เปิด

ส่วนนี่่ เป็นห้องฟันฮะ เมดิคของบอสก็มีหน้าที่ในห้องนี่แหละ ก็พอเข้าใจฮะ ว่าคงทำอะไรไม่ได้มากอย่างที่เห็น

เก็บของออโตเคลฟของห้องฟันฮะ สีสวยดีมะ ที่นี่ออโตเคลฟเองได้นะ ใช้กะละมังดัดแปลงเอา (ป้าปรี อดีตพยบอุ้มผางที่ไปด้วย บอกว่าแต่ก่อนรพ.อุ้มผางก็ทำแบบนี้ฮะ)

เห็นสภาพรพ.แล้ว ก็พอเข้าใจได้ละว่าทำไมศูนย์ชอบส่งเคสอะไรมาก็ไม่รู้ แถมทรีทอะไรมาก็ไม่รู้ หมอในรพ.แต่ก่อนเป็นฝรั่ง จบเมกันบอร์ด อะไรประมาณนี้ เงินเดือนเป็นแสน (ฟังเค้าเล่ามา เป็นความใฝ่ฝันของหนูเรย) แต่ปัจจุบันนี้ ศูนย์จน จ้างหมอพม่าเดือนละสี่หมื่นแทน (สำหรับคนพม่า เราว่านี่เป็นเงินที่เยอะมากเรยนะ) ทำงานแค่จันทร์ถึงศุกร์ วันหยุดเป็นเมดิคเหล่านี้ดูให้ แล้วก็โทรคอนซัลท์ทางโทรศัพท์เอา ดีเนอะ เพราะฉะนั้นถ้ามานอกเวลาราชการก็เป็นเมดิคเป็นคนดูเคส ความรู้ก็ไม่ได้มากมายอะไร ทรีทผิดทรีทถูกก็เลยพอเข้าใจและให้อภัยได้ แถมอุปกรณ์การรักษาก็จำกัด แค่เอกซเรย์ยังทำไม่ได้ แค่เดรนหนองบ้านๆบางทีก็ส่งมา แค่ถอดเล็บบางทีก็ส่งมา ก็มะเปงไรฮะ หนูรับทำบุญกะชาวต่างชาติฮะ (แต่ช่วยส่งมาก่อนเที่ยงคืนหนูจะขอบพระคุณมาก)

ออกจากรพ.มา เห็นเด็กวิ่่งมาแต่ไกลพร้อมวอล์คเกอร์

มาดูใกล้ๆ น้องเป็นโรคที่มีก้อนแถวกระดูกสันหลัง (เจ้าหน้าที่อธิบายคร่าวๆมา) เข่าก็เลยขยับไม่ได้ข้างนึง เคยส่งไปได้ไกลสุดคือรพ.ชอมอ (สวนดอก) ก็บอกว่าผ่าไม่ได้ง่ะ แต่น้องก็ดูแฮปปี้ร่าเริงกะการวิ่งด้วยวอล์คเกอร์นะ

มาเที่ยวเล่นในศูนย์ส่วนอื่นมั่งดีกว่า

น่าจับกินมั้ย

เราแอบคิดว่า บ้านหลังนี้ต้องราคาแพงแน่ๆเรย ข้างๆเป็นแม่น้ำ ข้างหลังเป็นภูเขา งามมมม

ไปเดินตลาดดีกว่า ครึกครื้นระดับนึง ของมาจากแม่สอดทั้งนั้น (ไกด์บอกมาฮะ)

เดินเจอ ละอ่อน (เด็ก ในภาษาเหนือ เราชอบคำนี้ ดูแอ๊บแบ๊วดี อิอิ)

หลอกให้ละอ่อนชูสองนิ้ว ละอ่อนก็ชู ละอ่อนหลอกง่าย

ความใฝ่ฝันสูงสุดในชีวิต หนูอยากขึ้นรถ อีต๊อก

ร้านขายยา ก็ไม่เลวนะ

มากินหมากดีกว่า เราเคยเล่าในเรื่อง อาหารพม่า ไปละ ว่าที่พม่าจะมีหมากสเตชั่น อารมณ์ซุ้มขายหมาก เหมือนซุ้มขายโค้ก อะไรแบบนี้ ซึ่งตอนที่เราเคยไปพม่าก็ได้แต่แอบมองอยู่ไกลๆ มีแต่คนพม่ามุงๆกัน วันนี้ไปกะเนทีฟ แถมพี่อินเทินที่ไปด้วย อยากกินจิงอะไรจิง ก็เลยจัดไป 5 บาท ได้มา 5 อัน กินเข้าไปหนึ่งอัน ถึงกะรีบส่งต่อให้ชาวเนทีฟกินต่อเหอะ ฟันก็เริ่มส้มๆสวยงาม อิอิ หมากเค้าต้องซ่อนไว้ลิ้นชักข้างใต้นะ ไม่รู้ว่าเพราะหมากกัวแดดหรืออย่างไร

อุปกรณ์เชี่ยนหมาก

วัดกะเหรี่ยงที่ใหญ่ที่สุดในศูนย์ อาคารมีเพิง มีปูน แต่ไม่มีช่อฟ้าใบระกาอะไรให้เห็น

ภายในอาคารวัด เป็นที่ทำวัตรง่ะ (เรียกว่าไรง่ะ) ศูนย์รวมจิตใจเณรและเด็กวัด คือ ทีวีที่มีเครื่องเล่นดีวีดี (กลุ่มพวกเราแอบเคืองว่า ทีรพ.ตู้เย็นแช่ยา มีไฟบ้างไม่มีบ้าง ยาที่แช่อยู่ไม่เน่าไปแล้วหรอ แต่ที่วัดมีไฟให้ดูหนัง)

เด็กวัด (หรือเด็กมาเล่นในวัด) โดดยางกันอย่างเมามัน

ทำหน้าแอ๊บแบ๊วกันใหญ่ จิงๆแอบเน่าฮะ เวลาเราถ่ายรูปเสร็จ เราก็พลิกด้านหลังให้ดูรูป เด็กบางคนพยายามเอามือดำๆมาจับ กรี๊ดดดด อย่านะ หนูไม่ใช่นางงาม หนูขอออเดอร์ให้ไปอาบน้ำก่อง

มากินอ้อยกัน เป็นอ้อยแดง ความสะอาดไม่มีฮะ แต่กินๆเข้าไปเถอะ

เดินๆไปก็เจอต้นตอของอ้อยแดง

ดอกอะไรเอ่ย (ไปแอบถ่ายบ้านหลังนึง ที่แอบไฮโซ มีปลูกผักหญ้าเป็นของตัวเองได้ด้วย มีมอไซด้วย)

ดอกถั่วพู อันเบ่อเริ่มเรย แก่แล้ว แต่มีอันอ่อนๆน่าขโมยมากินมาก อิอิ

คุโรบูตะ หมูดำ แอบมีกลายพันธ์ุเป็นสีจมปู

วิวข้างทาง ขากลับ

เทือกเขาสลับไปมาเป็นแบคกราวน์ กั้นชายแดนไทย-พม่า

ก็สนุกดีนะ อยากแอบมาทำงานรับจ๊อบขำๆบ้าง แต่ให้มาทำนานๆคงไม่ไหว อุปกรณ์จำกัดเหลือเกิน

กลับมาได้สองวัน เรามีไข้หนาวสั่น กรี๊ดๆๆ แอบอาจี้ว่าได้มาลาเรียมารึป่าว (แต่อาการจะมาเร็วเกินไปละ) คอนซัลท์หมอหนุ่มเหมือนเดิมฮะ มีการให้กินดอกซี่โพรไฟแลกซิสมั่ง สตาร์ทยามาลาเรียมั่ง (นอยด์ตามประสาหกฮะ) ปกิสว่านอนเล่นไปหนึ่งวันก็ไข้ลงละ แหะๆ ก็อยู่ในแหล่งชุมชุมขนาดนี้ก็ขอพารานอยด์นิดนึง

วันนี้มี ฝ (ฝรั่ง) มาขอใบรับรองแพทย์ ปกติคนไทยมาขอนี่ไม่เคยสนใจจะถามว่าเอาไปทำอะไร แต่เป็น ฝ เลยขอแอบเสือกนิดนึง ฝ บอกว่าเอาไปสมัครทำงานในนุโพ อุ๊ย เก๋ ฝ นี่ก็กล้าเนอะ ดีจัง มาช่วยชาวกะเหรี่ยงพม่า แต่กัว ฝ ติดโรคสารพัดจัง