ยะโม่คี

งานวันเด็กยังไม่จบฮะ เพราะปองขนของมาจากกรุงเพิ่มเติมด้วย แต่ของที่เตรียมไป พอกะทะ ก็เยอะมากแล้ว พี่ๆพยบเลยแนะนำให้เอาไปแจกหมู่บ้าน ยะโม่คี เป็นหมู่บ้านใน ต.อุ้มผาง แต่ไม่ค่อยมีใครเหลียวแล เพราะใกล้เกิน (ใกล้แต่เดินทางตั้งชม.นึง)

จิงๆแล้วช่วงนี้เป็นเทศกาลหยอดวัคซีนโปลิโอทั่วประเทศ รพ.ก็เลยมีโปรแกรมไปหยอดวัคซีนที่ยะโม่คีพอดี เราก็เลยขอเกาะไปแจกของเด็กๆด้วย ซึ่งของบางอย่างก็เยอะพอแจกทุกคนอย่างเท่าเทียม บางอย่างที่ไม่เท่าเทียมก็ให้จับฉลากเอา เด็กตัวจิ๋วๆนี่หอบของกันเต็มไม้เต็มมือเลย

ทางเข้าหมู่บ้าน

รร.ชุมชนบ้านอุ้มผาง มีหลายสาขาตามหมู่บ้าน อันนี้ก็เป็นสาขายะโม่คี เป็นโรงเรียนที่มีอาคารเดียว แต่สอนตั้งแต่อนุบาลถึง ป.6 ห้องเรียนก็ไม่ได้พอหรอกนะ อาศัยเอาผ้ากั้นห้องแบ่งครึ่งชั้นมั่ง เสียงตีกันวุ่นวาย แบ่งบางส่วนไปเรียนในห้องสมุดมั่ง รวมๆแล้วมีเด็กนักเรียนทั้งหมด 60 คน เหมือนจะดูอยู่ได้อย่างมีความสุข แต่ก็มีคุณครูอยู่ไม่กี่คน เงินเดือนก็เล็กน้อย (หลักร้อย) คุณครูก็จะสอนหนังสือ และทำกับข้าวให้เด็กกิน โดยลงไปจ่ายตลาดทุกเช้า มีโรงอาหารให้เด็กๆ แต่หลังคามีรู หน้าฝนก็เลยใช้การไม่ได้

หน้าโรงเรียน

ขนของทั้งบริจาคทั้งซื้อ ใส่ท้ายรถโฟร์วีลมาตามเคย

นี่คือเด็กนักเรียนทั้งหมดของโรงเรียน

ไปถึงก็หยอดวัคซีนก่อน หยอดเฉพาะเด็กเล็กตามอายุที่ต้องหยอด

หยอดเสร็จก็ไหว้ตามมารยาท เราชอบเด็กๆที่นี่นะ ดูน่ารักเรียบร้อยดี คงเพราะคุณครูสอนดีด้วย (ที่พอกะทะก็น่ารักนะ แต่เด็กแว้นก็มี)

ต่อมาก็ตั้งโต๊ะแจกของ มีทั้งเสื้อยืด รองเท้าแตะมือหนึ่ง ตุ๊กตามือสอง ยางลบดินสอ ขนมนมเนย

เด็กๆได้ของแจก น้องผู้ชายข้างหลังโชคดีจับฉลากได้ตุ๊กตาเกโระปิ๊ อิอิ

ซื้อนมมาแจก แถมยางลบ กบเหลาดินสอ

ไปเดินเล่นรอบโรงเรียนกัน

ห้องเรียน มีระฆังหน้าห้องด้วย

ห้องเรียนที่บางทีต้องแบ่งครึ่งชั้นด้วยผ้ากั้น

ตารางเวร แต่จะให้ดูชื่อเด็กๆ จิงๆก็กะเหรี่ยง แต่มีทั้งชื่อไทยมั่ง กะเหรี่ยงมั่ง ปนกัน

โรงอาหารโทรมๆ

ให้ดูรูรั่วบนหลังคา ซึ่งมีมากมาย ปองกะลังพยายามโลกสวย หาทางกลับมาสร้างโรงเรียนให้เด็กๆ ถ้าโครงการเป็นรูปเป็นร่างได้ จะแจ้งให้ผู้ใหญ่ใจดีมาร่วมด้วยช่วยกันฮะ

แปลงผัก เน้นปลูกผักกวางตุ้ง และไรอีกหว่า เอามาทำกับข้าว ปลูกโดยเด็กๆ แต่ความเป็นจิงก็ปลูกไม่ค่อยขึ้นกัน ต้องลงไปซื้อผักมาทำอาหารอยู่ดี

เด็กๆช่วยกันขนขยะไปทิ้ง ตัวกะเปี๊ยกเดียว

มีโรงเลี้ยงไก่ในโรงเรียนด้วย

มีไก่จิงๆนะ

เดินต่อมาตรงศูนย์เลี้ยงเด็กเล็ก คุณครูกะลังเล่านิทานให้เด็กฟัง ปองอยากโลกสวยมาเป็นคุณครูกะเค้าบ้าง

แปรงสีฟันประจำตัว นึกถึงตอนพวกเราเด็กๆจังเนอะ คุณครูบอกว่าจะบริจาคแปรงสีฟันยาสีฟันให้ก็ดีนะ

เดินดูบ้านในหมู่บ้าน บ้านนี้แอบดูรวย มีรถอีต๊อกเป็นของตัวเอง

มีคุณยายเฝ้าบ้านอยู่ นั่งทอเสื้อรึป่าวหว่า เราคุยกันไม่รู้เรื่องง่ะ

วิวหลังบ้าน ถ้าบ้านไม่เป็นกระต๊อบ วิวแถวนี้จะบอกว่าเป็นเมืองนอกก็พอได้นะ เป็นต้นไม้พ่อแม่ลูก อิอิ

เปะเดิน...ชีวิตหยุดเวลาที่อุ้มผาง

จบไปอีกหนึ่งหมู่บ้าน อยากให้หมู่บ้านแถวนี้หยุดเวลาแบบนี้ตลอดไป แค่มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่รักษาความสงบ ความน่ารักไว้แบบนี้ ตามประสาชนชาติกะเหรี่ยงที่ไม่ค่อยไปตบตีกะใคร

ขอแทรกเล่าเคสนิดนึง พอดีมีเด็กคลอดที่บ้าน (เด็กแถวนี้คลอดที่บ้านเป็นเรื่องปกติ แล้วก็ใช้ไม้ไผ่ตัดสายสะดือ โอกาสติดเชื้อสูงมาก) แล้วท้องอืดมาก สงสัยติดเชื้อนี่แหละ ให้ยาอะไรไปเรียบร้อย อยู่ดีๆตอนเช้ามืดแม่มาบอกว่าแน่นิ่ง ก็ปั๊มๆๆๆ จนดูไม่น่ารอด เลยไปบอกแม่ว่าให้ปล่อยนะ แม่ก็โอเค เก็บกะเป๋ากลับบ้านเรย ลูกก็ไม่เอากลับ เพราะไม่รู้จะเอาไปทำอะไร แต่จะไปว่าเค้าว่าทำไมทำกะลูกแบบนี้ ก็คงจะไม่ถูกซักทีเดียว เพราะเราใส่ความคิดชาวเมืองลงไป ในสายตาเค้า ลูกผลิตใหม่ก็ได้ เลี้ยงดูกันแบบทิ้งขว้าง คลุกดินคลุกทรายไม่เคยไปสนใจ ลูกตายก็ไม่เป็นไร เหลืออีกห้าหกคนรออยู่ที่บ้าน แต่เราก็แอบเคืองอะนะ แต่ก็คงต้องทำใจในวิถีชีวิตของเค้า

 

Advertisement