วันอาทิตย์ที่ผ่านมา มีโอกาสได้ไปแอ่ว (เท่ียว) กะเค้าบ้าง แต่แอ่วทั้งที ดันไปแอ่วศูนย์อพยพ ไม่ใช่ที่เข้าไปเที่ยวง่ายๆด้วยนะ (แอบคิดอยู่ว่าเอารูปมาลงนี่ผิดมั้ยเนี่ย)
เป็นความใฝ่ฝันอย่างนึงมานานแล้ว ว่าอยากเข้าไปดูว่าศูนย์อพยพตามชายแดนเหล่านี้เป็นอย่างไร มีหลายศูนย์ในแถบฝั่งตะวันตกของจังหวัดตาก ชื่อจิงๆว่าเป็นศูนย์อพยพชั่วคราว แต่ปัจจุบัน ตั้งอยู่กันเป็นสิบปี จนจะกลายเป็นศูนย์อพยพถาวรแล้วมั้ง ประชากรในนั้นก็เป็นชาวกะเหรี่ยง พม่า ม้ง บลาๆ บางแห่งเป็นหมื่นคน ดูแลโดย NGO ผู้อพยพเหล่านี้ก็ไม่ต้องทำงานอะไร ก็มีกินละ (แต่ได้ข้าวกะเกลือ อะไรแบบนี้)
แต่บางคนก็อาจจะออกไปรับจ๊อบหางานทำ ก็จะรวยกว่าคนอื่น บางคนก็ไปขนของจากแม่สอดมาขาย กลายเป็นตลาดที่ครึกครื้น บางคนมีประเทศที่สามมารับไป เช่น ออสเตรเลีย ก็ร่ำรวยส่งเงินมาให้ญาติในศูนย์มั่ง หรือรับญาติออกไปมั่ง ส่วนบ้านในศูนย์ก็มีการเซ้งต่อเป็นเรื่องเป็นราว บ้านในศูนย์ก็มีการแบ่งหลายราคาด้วย ตรงไหนที่เป็นย่านประมาณสีลม ก็อาจจะราคาสูงหน่อย
การเข้าศูนย์ไม่ใช่เรื่องงาย เป็นชาวบ้านไม่รู้อิโหน่อิเหน่เดินเข้าไปเที่ยวเล่นนี่ไม่ได้นะ เผอิญติดต่อกะทางรพ.ในศูนย์ ก็เลยเข้าไปได้ เหตุเกิดจากว่า บอส หมอฟันที่เลิฟ (คริคริ) เคยรับเทรน medic (ภาษาไทยใช้ว่าไรหว่า บุคลากรทางการแพทย์ที่ไม่ใช่หมอ แต่ดูแลพวกเรื่องอีเมอเจนซี่อะไรแบบนี้) จากศูนย์นุโพ ที่อยู่ใกล้อุ้มผาง ก็มาเทรนถอนฟัน ทำฟัน บลาๆ ในเวลา 2 อาทิตย์!!! (เค้ามาได้เพียงแค่นี้) บอสก็แอบอยากรู้ว่าจะทำอะไรได้แค่ไหน ก็เลยมาหาแนวร่วมไปเที่ยวเล่นกัน รถของศูนย์มารับเรยนะ ก็เลยเข้าไปได้อย่างง่ายๆ ไม่ต้องทำเรื่องอะไรให้ยุ่งยาก
การเดินทางจาก อุ้มผาง ไป นุโพ ก็ใช้เวลาประมาณชม.นึง ทางคดเค้ียวเป็นหลุมบ่อตามประสา
ดูรูปไปพร้อมๆกันดีกว่า
เริ่มจากส่วนของรพ.ในศูนย์ก่อน มีสองแห่ง ถ้าดูแลทั่วไปจะเป็นของฝรั่งเศส แต่ถ้าดูแลคนท้องเป็นหลัก ก็จะเป็นของเมกา ตั้งอยู่แยกกัน เราไปแต่ตรงของฝรั่งเศสนะ (แต่ก็มีธงชาติเมกาแปะๆ งงเหมือนกัน)
ทางเข้าวอร์ดของรพ.
ER เก๋มะๆ
วอร์ดแบ่งเพศด้วยนะ (อุ้มผางยังไม่แบ่งเรย) แต่ละโซนแบ่งกันด้วยที่กั้นเช่นนี้แล เตียงไม้เช่นนี้แล
มีวอร์ดท้องเสียโดยเฉพาะด้วยนะเทอว์ เก๋มะ ส่วนของวัณโรคนี่แบ่งเป็นบ้านออกไปตะหากเรย
จัดเก็บยากันเช่นนี้ ขาวๆที่วางอยู่ คือ สำลี มี lasix ด้วยนะ อย่างน้อยๆก็ไล่น้ำในคนน้ำท่วมปอด (หัวใจวาย) ได้ หนูพอใจแระ อิอิ
ทายซิอะไรเอ่ย??? เป็นที่ทิ้งเข็มหรือของมีคมฮะ ปกติเราจะใส่กล่องกันแล้วเอาไปกำจัดรวมกัน ที่นี่ออกแบบอย่างดีฮะ โดยขุดหลุมลงไปลึกมากกกกก แล้วเอาแป๊บน้ำมาต่อเช่นนี้ แล้วก็ทิ้งผ่านท่อแป๊บนี้ลงดินไปเรยย เห็นบอกว่าผ่านมา 6-7 ปีแล้วก็ยังไม่เต็มนะ
อันนี้เป็นฝ่ายเยี่ยมบ้าน แต่่มีหน้าที่พิเศษคือ เวลาเลือดไม่พอ ฝ่ายนี้จะไปจิกเลือดจากแต่ละบ้านมาเรย หุหุ รู้สึกว่าควรมีแผนกนี้ทุกรพ.นะ จะได้ไม่มีปัญหาขาดเลือด อิอิ
มาดูโอพีดี หรือ ตึกผู้ป่วยนอกกันบ้าง (ตึกผู้ป่วยในก็เพิงๆแบบนี้จากภายนอกเหมือนกัน)
ในโอพีดี วันนี้วันหยุด เรยไม่เปิด
ส่วนนี่่ เป็นห้องฟันฮะ เมดิคของบอสก็มีหน้าที่ในห้องนี่แหละ ก็พอเข้าใจฮะ ว่าคงทำอะไรไม่ได้มากอย่างที่เห็น
เก็บของออโตเคลฟของห้องฟันฮะ สีสวยดีมะ ที่นี่ออโตเคลฟเองได้นะ ใช้กะละมังดัดแปลงเอา (ป้าปรี อดีตพยบอุ้มผางที่ไปด้วย บอกว่าแต่ก่อนรพ.อุ้มผางก็ทำแบบนี้ฮะ)
เห็นสภาพรพ.แล้ว ก็พอเข้าใจได้ละว่าทำไมศูนย์ชอบส่งเคสอะไรมาก็ไม่รู้ แถมทรีทอะไรมาก็ไม่รู้ หมอในรพ.แต่ก่อนเป็นฝรั่ง จบเมกันบอร์ด อะไรประมาณนี้ เงินเดือนเป็นแสน (ฟังเค้าเล่ามา เป็นความใฝ่ฝันของหนูเรย) แต่ปัจจุบันนี้ ศูนย์จน จ้างหมอพม่าเดือนละสี่หมื่นแทน (สำหรับคนพม่า เราว่านี่เป็นเงินที่เยอะมากเรยนะ) ทำงานแค่จันทร์ถึงศุกร์ วันหยุดเป็นเมดิคเหล่านี้ดูให้ แล้วก็โทรคอนซัลท์ทางโทรศัพท์เอา ดีเนอะ เพราะฉะนั้นถ้ามานอกเวลาราชการก็เป็นเมดิคเป็นคนดูเคส ความรู้ก็ไม่ได้มากมายอะไร ทรีทผิดทรีทถูกก็เลยพอเข้าใจและให้อภัยได้ แถมอุปกรณ์การรักษาก็จำกัด แค่เอกซเรย์ยังทำไม่ได้ แค่เดรนหนองบ้านๆบางทีก็ส่งมา แค่ถอดเล็บบางทีก็ส่งมา ก็มะเปงไรฮะ หนูรับทำบุญกะชาวต่างชาติฮะ (แต่ช่วยส่งมาก่อนเที่ยงคืนหนูจะขอบพระคุณมาก)
ออกจากรพ.มา เห็นเด็กวิ่่งมาแต่ไกลพร้อมวอล์คเกอร์
มาดูใกล้ๆ น้องเป็นโรคที่มีก้อนแถวกระดูกสันหลัง (เจ้าหน้าที่อธิบายคร่าวๆมา) เข่าก็เลยขยับไม่ได้ข้างนึง เคยส่งไปได้ไกลสุดคือรพ.ชอมอ (สวนดอก) ก็บอกว่าผ่าไม่ได้ง่ะ แต่น้องก็ดูแฮปปี้ร่าเริงกะการวิ่งด้วยวอล์คเกอร์นะ
มาเที่ยวเล่นในศูนย์ส่วนอื่นมั่งดีกว่า
น่าจับกินมั้ย
เราแอบคิดว่า บ้านหลังนี้ต้องราคาแพงแน่ๆเรย ข้างๆเป็นแม่น้ำ ข้างหลังเป็นภูเขา งามมมม
ไปเดินตลาดดีกว่า ครึกครื้นระดับนึง ของมาจากแม่สอดทั้งนั้น (ไกด์บอกมาฮะ)
เดินเจอ ละอ่อน (เด็ก ในภาษาเหนือ เราชอบคำนี้ ดูแอ๊บแบ๊วดี อิอิ)
หลอกให้ละอ่อนชูสองนิ้ว ละอ่อนก็ชู ละอ่อนหลอกง่าย
ความใฝ่ฝันสูงสุดในชีวิต หนูอยากขึ้นรถ อีต๊อก
ร้านขายยา ก็ไม่เลวนะ
มากินหมากดีกว่า เราเคยเล่าในเรื่อง อาหารพม่า ไปละ ว่าที่พม่าจะมีหมากสเตชั่น อารมณ์ซุ้มขายหมาก เหมือนซุ้มขายโค้ก อะไรแบบนี้ ซึ่งตอนที่เราเคยไปพม่าก็ได้แต่แอบมองอยู่ไกลๆ มีแต่คนพม่ามุงๆกัน วันนี้ไปกะเนทีฟ แถมพี่อินเทินที่ไปด้วย อยากกินจิงอะไรจิง ก็เลยจัดไป 5 บาท ได้มา 5 อัน กินเข้าไปหนึ่งอัน ถึงกะรีบส่งต่อให้ชาวเนทีฟกินต่อเหอะ ฟันก็เริ่มส้มๆสวยงาม อิอิ หมากเค้าต้องซ่อนไว้ลิ้นชักข้างใต้นะ ไม่รู้ว่าเพราะหมากกัวแดดหรืออย่างไร
อุปกรณ์เชี่ยนหมาก
วัดกะเหรี่ยงที่ใหญ่ที่สุดในศูนย์ อาคารมีเพิง มีปูน แต่ไม่มีช่อฟ้าใบระกาอะไรให้เห็น
ภายในอาคารวัด เป็นที่ทำวัตรง่ะ (เรียกว่าไรง่ะ) ศูนย์รวมจิตใจเณรและเด็กวัด คือ ทีวีที่มีเครื่องเล่นดีวีดี (กลุ่มพวกเราแอบเคืองว่า ทีรพ.ตู้เย็นแช่ยา มีไฟบ้างไม่มีบ้าง ยาที่แช่อยู่ไม่เน่าไปแล้วหรอ แต่ที่วัดมีไฟให้ดูหนัง)
เด็กวัด (หรือเด็กมาเล่นในวัด) โดดยางกันอย่างเมามัน
ทำหน้าแอ๊บแบ๊วกันใหญ่ จิงๆแอบเน่าฮะ เวลาเราถ่ายรูปเสร็จ เราก็พลิกด้านหลังให้ดูรูป เด็กบางคนพยายามเอามือดำๆมาจับ กรี๊ดดดด อย่านะ หนูไม่ใช่นางงาม หนูขอออเดอร์ให้ไปอาบน้ำก่อง
มากินอ้อยกัน เป็นอ้อยแดง ความสะอาดไม่มีฮะ แต่กินๆเข้าไปเถอะ
เดินๆไปก็เจอต้นตอของอ้อยแดง
ดอกอะไรเอ่ย (ไปแอบถ่ายบ้านหลังนึง ที่แอบไฮโซ มีปลูกผักหญ้าเป็นของตัวเองได้ด้วย มีมอไซด้วย)
ดอกถั่วพู อันเบ่อเริ่มเรย แก่แล้ว แต่มีอันอ่อนๆน่าขโมยมากินมาก อิอิ
คุโรบูตะ หมูดำ แอบมีกลายพันธ์ุเป็นสีจมปู
วิวข้างทาง ขากลับ
เทือกเขาสลับไปมาเป็นแบคกราวน์ กั้นชายแดนไทย-พม่า
ก็สนุกดีนะ อยากแอบมาทำงานรับจ๊อบขำๆบ้าง แต่ให้มาทำนานๆคงไม่ไหว อุปกรณ์จำกัดเหลือเกิน
กลับมาได้สองวัน เรามีไข้หนาวสั่น กรี๊ดๆๆ แอบอาจี้ว่าได้มาลาเรียมารึป่าว (แต่อาการจะมาเร็วเกินไปละ) คอนซัลท์หมอหนุ่มเหมือนเดิมฮะ มีการให้กินดอกซี่โพรไฟแลกซิสมั่ง สตาร์ทยามาลาเรียมั่ง (นอยด์ตามประสาหกฮะ) ปกิสว่านอนเล่นไปหนึ่งวันก็ไข้ลงละ แหะๆ ก็อยู่ในแหล่งชุมชุมขนาดนี้ก็ขอพารานอยด์นิดนึง
วันนี้มี ฝ (ฝรั่ง) มาขอใบรับรองแพทย์ ปกติคนไทยมาขอนี่ไม่เคยสนใจจะถามว่าเอาไปทำอะไร แต่เป็น ฝ เลยขอแอบเสือกนิดนึง ฝ บอกว่าเอาไปสมัครทำงานในนุโพ อุ๊ย เก๋ ฝ นี่ก็กล้าเนอะ ดีจัง มาช่วยชาวกะเหรี่ยงพม่า แต่กัว ฝ ติดโรคสารพัดจัง
เพิ่งเม้น